«Кызым егетен армиядән көтте, ә ул аерылган хатын янына киткән...»

Кызым мәктәп елларыннан ук бер егет белән йөрде. Аларның мәхәббәтенә бөтенебез дә ышандык. Егет армиягә киткәндә кызыма: «Мине генә көт. Кайткач өйләнешәбез, туй ясарбыз. Сине бик яратам», – дип күпме вәгъдәләр бирде.

Кызым аңа тугры калды. Башка егетләр белән аралашмады, очрашмады. Армиядән кайту көннәрен санап көтте. Күзләре талганчы юл карады.

Ләкин егет кайткач, кызыма килмәде дә. Соңыннан гына белдек: ул аерылган бер хатын белән йөри башлаган икән һәм шуның янына киткән.

Мин әле дә бу хәлне аңлый алмыйм. Ничек кеше шулай вәгъдәләр биреп, икенче кешенең хисләре белән уйный ала? Әгәр яратуы беткән икән, моны алдан ук әйтергә мөмкин булгандыр бит. Нигә өмет бирергә? Нигә яшь кызның иң матур елларын көттерергә?

Хәзер кызымның хәле бик авыр. Көн дә елый, үзенә урын таба алмый. Үзен гаепли, «Нигә шулай булды?» дип өзгәләнә. Ана кеше буларак моны күрү бик авыр. Күңелен күтәрергә тырышам, әмма сүзләрем генә ярдәм итми.

Бәлки, арагызда шундый хыянәтне кичергән кешеләр бардыр? Бу авырлыкны ничек җиңдегез? Кеше яңадан ничек ышана башлый? Кызымны бу халәттән ничек чыгарырга икән?

Зинһар, фикерләрегезне язганда каты бәрелмичә генә языгыз. Болай да йөрәге яралы. Ярдәмгә, киңәшкә бик мохтаҗбыз. Алдан ук рәхмәт әйтәм. Аллаһ барыбызны да мондый сынаулардан сакласын.

Халидә 
Кама Тамагы