«Мин әле дә аның юклыгына ышана алмыйм»: Илүзә Сабирова әтисе турында истәлекләре белән уртаклашты

Аның сүзләренчә, әтисе аны һәрвакыт иң яхшысы булырга өндәгән, иҗатка мәхәббәт тәрбияләгән һәм тормыштагы иң зур терәге булган.

Илүзә Сабирова, кызы:
– Сүзләр табу бик авыр. Әтием бу мәкаләне үзе ачып укыр төсле тоела, шуңа хаталы язарга да куркып торам. Рус теле дәфтәрендә сүзләрне бутап язсам, әтинең аларны сызып куюы әле дә истә. Шул вакыттан ук ул безне эшне җиренә җиткереп башкарырга, иң яхшы булырга омтылырга өйрәтте. Әтием мәктәпне дә, университетны да кызыл дипломга тәмамлаган. Без аннан ким була алмадык. Мин дә аның ярдәме белән бишлегә генә укыдым. Гимназияне алтын медальгә тәмамладым. Әлбәттә, мин аның принцессасы идем. Беренче кыз бала, беренче онык. Әтием һәрвакыт матур күлмәкләр алып торды. Аның белән бәйле хатирәләр хисапсыз күп: ул мине йөзәргә һәм балык тотарга өйрәтте. Кичләрен бергә биатлон һәм хоккей карадык. Журналистика, иҗатка гашыйк иткән кешем дә – әти иде. 

Гадәттә, сеңлем Галияне әтигә охшагач, «әти кызы» дип йөртәләр. Ләкин холкы буенча мин аның копиясе идем. Сабырлык, тыйнаклык, җаваплылык – аның бу сыйфатлары миңа да күчте. Әти кебек мин дә кызыксынучан идем. Балачакта: “Күк нигә зәңгәр?” – кебек сораулар белән тәмам әтинең “башын ашадым”. «Башны катырма әле, кызым», – дисә дә, сорауларны беркайчан җавапсыз калдырмады.
Әтинең никадәр көчле һәм гаҗәеп кеше икәнен үскәч кенә аңладым.

Ул безнең уңышларга сөенеп яшәде. Нәкъ менә аның мактау сүзе минем өчен иң көтеп алынганнары иде. Мин әле дә аның юклыгына ышана алмыйм. Ике тәүлек күзгә йокы керми. Тиздән аңа видео аша шалтыратырмын, зачетны ничек тапшырганымны сөйләрмен, иртәгәге планнарымны тасвирлармын кебек тоела. Ышана алмыйм, елый алмыйм, кайгыра алмыйм һәм бу – куркыта. Хәтта бераз оялам да. Мәскәүдә ялгыз калгач, күңелдәге бушлыкны ничек ялгарга? Белмим.