Хатынның шулай, шырпы төртүгә, гөлт итеп кабынган кипкән үлән кебек кабынып китүен өнәми ир. Һәрвакыт шулай бит. Син аңа яхшылык теләп булышмакчы буласың, ул әллә кай якларга борып җибәрә.
– Төрлеләр без, Сәмәрә, ие, – дип авыр сулап куйды ир.
– Төрлеләр шул...
Аларның тынып калуын гына көткән сыман, аш бүлмәсенең ишегендә Рим күренде. Тумыштан сукыр бу үсмер егет һәрвакыт шулай, бер җиргә дә бәрелми-сугылмый, әкрен генә килеп чыга да сискәндереп җибәрә.
– Ашыйк әле, әни.
– Хәзер, улым.
Рим ир ягына карап баш какты да (күрде, диярсең!) үзенең урынына килеп утырды:
– Илгиз абый, ал да гөлме?
– Ал да гөл, артта чәчәк, – дип көлемсерәде ир. – Үзең ничек? Укулар барамы?
– Бармый карасын!
– Аллага шөкер алайса, ие?
Ярата иде Илгиз бу егетне. Әллә ниләр белән кызыксына. Күрмәүчеләр өчен булган бөтен программаларны өйрәнеп бетергән бугай – телефоннан да сөйләшә, бер көллияттә укып та йөри, җырлар да яза.
– Хәлләр шөкер,
Җилкәм чокыр,
Кабыргам киң,
Мин кемнән ким? – дип такмаклап җавап бирде Рим.
– Менәтерәк! Әллә ниләр беләсең син. Шулай булсын, маладис, энекәш.
Ул арада Сәмәрә икәвенең дә алдына ашлы тәлинкә куйды.
– И әни, тагын суган тутырдыңмы? – дип борынын җыерыбрак куйды Рим. – Юри, күп ашамасын дисеңме? Тазарыбрак киткәнменмени?
– Карале, шуны сизәсең, ие? – Илгиз егеткә шаккатып карады. Озынча ак йөзле Рим күзләрен кара күзлек артына яшергән, йөзендә беркайчан да югалмый торган елмаю. Күпме килә инде аларга, әле беркайчан төмсә чагын күргәне юк.
– Әнекәчкәем, сиңа дигәнен аерым пешерәсе идем бит, онытылып киткәнмен, улым. Хәзер, хәзер...
Сәмәрә тиз генә улы каршына телемләп киселгән кыяр-помидор куйды, туңдыргычтан нидер алды, җылытты. Аның шулай әвәрә килгәнен күргән Илгизгә яңарак кына канына тоз салып алган бу нәзберек хатын тагын якын булып китте. Бала җанлы кеше әшәке була алмый ул.
Үз балаларының әтисез үсүләренә бәгыре телгәләнгән ир өчен балаҗанлылык бик зур нәрсә иде. Әллә шуңа ул Сәмәрәнең тора салып кызып китүләренә дә, вакыт-вакыт аны санга сукмаган шикелле итеп сөйләшүләренә дә күз йомарга тырышты. Уңган-булган, тәмле пешерә, өе чиста. Теләгәндә тәмле телле дә була белә. Ие, ул укыган, аңардан белемлерәк, культурныйрак инде, нишләтәсең. Хатын ирдән бераз арттарак булсын да бит, каян табасың әле аны, үзеңә кыл туры килгәнне? Шулайрак фикер йөртте Илгиз. Ярты ел таныш булуларына карамастан, хатынның үзенә артык якын китерергә ашыкмавына да түзде. Теләсә кем белән ихахайлап, түшәк бүлешеп йөрмәячәк, дөрес эшли. Авызы пешкән, хәзер салкын ашны да өреп каба.
– Никах укыткач та өлгерербез, – диде Сәмәрә бер тапкыр, ир нәфесен йөгәнли алмыйча, кочарга үрелгәч.
Башка андый хәл кабатланмады. Өлгерерләр...
***
– Әгәр кеше сине вак-төяк белән дә шатландырырга тырыша икән, синең дә аңа шундый ук яхшылык эшлисең килә. Кулыңа бер груша эләкте ди, мәсәлән, син аны яраткан кешеңә алып кайтасың, ие. Ул аны синең белән бүлешәсен беләсең. Аңа да приятно, сиңа да, ие.
– Бүлешмәсә? Үзе генә ашап бетерсә?
– Булсын. Син барыбер яраткан кешеңне шатландыруың белән бәхетле.
– Сәер син, Илгиз. Башка планетадан төшкән диярсең.
– Миңа шулай сөендерү ошый.
– Андый беркатлы булырга ярамый инде. Шуңа эшең дә алга китми синең. Гел алдыйлар үзеңне, ә син кабат-кабат ышанасың. Беркатлылык ... – Сәмәрә ниндидер сүз эзләп беркавым дәшми торды. – Ахмаклык дип кабул ителә ул хәзер.
– Үзем дә гаҗәпләнәм, ие. Нигә кеше бер-берсенә яхшылык кына эшләргә тырышмый икән ул, ие? Шулай яшәү җиңелрәк бит инде, ие.
– Кеше аерырга өйрәнергә вакыт, Илгиз. Яхшылыкны да бөтен кешегә кылырга ярамый. Уң яңагыңа суксалар, сулын куй, дигән сүз белән килешмим мин. Безнең заман кыргый этләр заманы: яңагыңа сугып кына калмаслар, өзгәләп үк атачаклар.
– Син шулай усаллан, башкалар шулай усаллансын, ие, кая барып чыгар соң бу дөнья?
– Сукыр тавыкка бар да бодай! – Сәмәрә артыгын әйтүен аңлап, шып туктап калды. Алар өендә табу кебек тыелган иде бу сүз.
***
...Вибрациягә куелып, туктамый бызылдап торган телефонын бер алды кулына Илгиз, бер куйды.
«Ярдәм кирәк» дигәч, Сәмәрәне ул әйткән җиргә илтеп куйды-куюын. Ярдәм сораган кешегә ничек «юк» дип әйтәсең?! Әйе, әниле-уллы икәвен дә кичә кара күзлектән күрү әллә ничек кенә булды. Кызгану идеме ул кичергән хисләр, кем белгән. Шулайрак кебек. Рим белән элеккечә ярым шаярып сөйләшсәләр дә, чибәр хатын белән сүзләр сүзгә бөтенләй дә берекмәде. Гадәттәгечә инде. Кичәдән бирле хатирәләр белән яшәгән ир авыр сулап куйды.
Телефонын алырга дип сузылган кулы үзеннән-үзе йомарланды да, ул ашыга-ашыга эшенә җыена башлады.
Әллә үчекләп, әллә өзгәләнеп, гел бер сүзләрне кабатлый кебек иде бүген телефон: «Сукыр тавыкка бар да бодай...Сукыр тавыкка бар да бодай...».
Лилия Фәттахова.
Фото: freepik.com
Кызыклы яңалыкларны күзәтеп бару өчен безнең МАХ каналына кушылыгыз.
Комментарийлар