Гомерлек үкенеч: “Әнине соңгы юлга озата алмадым…”

Менә мин дә шундыйларның берсе хакында бәян итеп китәргә булдым әле.

Мин, Аллаһыма мең шөкер, ике егет әнисе. Икенче улымны тапкач (2005 ел), үз әнием еш кына безгә кунакка, дөресрәге, олы улым да артык зур булмаганлыктан (4 яшь), кечкенә бала карашырга ярдәмгә килгәләде. Балага 2 яшь ярым булганда килүенең инде соңгысы булуын аңлап кайтып киткән икән. Моны миңа әтием, әнием бакыйлыкка күчкәч кенә, сөйләде.

Шул соңгы килүләрендә безнең йортта ремонт эшләре бара иде. Әти-әниемне, ашарга йомшак булсын дип, иттарткычтан чыгарылган иттән, күп итеп суган кушып, тәмле итеп мантый белән сыйларга булдым. Әниемнең: “Кызым, мантые бик тәмле булган, тагын ашар идем, тик нишләптер бармый, менә монда тора...” – дип күкрәк астын тотып күрсәтүе бүген дә күз алдымнан китми.

Гаиләбезгә кунакка килүчеләрне кайтыр алдыннан капка төбенә чыгып, машина күздән югалганчы карап озатып калу гадәтем бар иде. Бу юлы да әти-әниемне озатканда капка төбенә чыгып бастым. Шунда әниемнең без яшәгән йортка карап, әтиемә нидер әйткәнен күрдем. Әтием, күз яшьләрен сөртеп, баш какты. Соңыннан ул: “Минем инде монда соңгы килүемдер, син кил, күр,” – дип, әниең васыять итеп калдырды, диде.

Әниемнең сәламәтлеге какшады. Авыл кешесенең үзен саклый белмәвеме, эштән арына алмавымы – аңа яман шеш диагнозы куйдылар. Табиблар соң булса да операция ясап карарга булдылар.

Без өч бала үстек, мин – төпчек кыз. Ул вакытта ерак районда – Балык Бистәсендә яшәп, декреттан соң эшкә чыккан чагым иде. Әнине өйгә кайтардылар. Берничә көннән телефоннан сөйләшкәндә, кинәт кенә әни “эээ” дип куйды да, тавыш өзелде. Шуннан соң ул урын өстендә калды.

Бер ял көнне гаиләбез белән хәл белергә кайттык. Юлга чыгар алдыннан мин әни яныннан китә алмыйча озак тордым. Бу безнең соңгы очрашу булган икән. Шунда әни: “Кызым, ерак яшисең, эшеңдә сүз булмасын, мине җирләргә кайтып йөрмә, үпкәләмим,” – диде.

Елый-елый: “Әни, сине озатырга кайтмыйча ничек яшим?” – дигәнем истә.

Әни соңгы көнендә дә: “Дулкыниягә әйтмәгез, юлда хәвеф-хәтәр булмасын,” – дип кисәткән. Мин өлгермәдем… Кайтып җитәргә ярты сәгать кала, әни китеп барган иде.

Үлем түшәгендә ятканда да әни кеше үзен түгел, баласын уйлый икән. Соңлап булса да шуны аңладым.

Әнием вафат булганда миңа 33 яшь иде. Аның соңгы көннәрен аңлап та, мине кайтырга үгетләүче булмады. Яшьлегем, икеләнүем аркасында гомерлек үкенеч ясадым.

Әти-әнием алдында: “Мин сезне бик яратам, рәхмәт сезгә!” – дип әйтергә дә өлгермәдем.

Тормышымдагы иң зур үкенечем шул…

Дулкыния Гаянова