Күнегелгән сукмактан икенчесенә борылып буламы?

Бер калыпка салынганны үзгәртүе ай-һай авыр кеше затына. Тотрыклылыкка шул кадәр күнегәсең ки, баш мие тормышыбызга ниндидер яңалык кертүгә дә карыша башлый. Беренче карашка, вак кына күренеш шундый уйлануларга этәрде.

Өйдән эшкә метро белән йөрим. Узган атнада җир астыннан чыгып, гадәтләнгән юлым буенча өйгә таба юнәлдем. Аз гына барган идем, ни күрим: бөтен тротуарны өстен аска китереп, казып атканнар. Җәяүлеләр юлын бераз киңәйтергә маташалар, ахыры. Юл кырыен кызыл тасма белән уратып алып, эшнең кайнаган вакытына туры килдем, җитмәсә.

Башыма кире борылыйм мәллә дигән уй керде башта. Өйгә илтә торган тагын бер юл бар, ләбаса. Элегрәк аннан узу аяк-кулларың өчен хәтәр иде, тимер чыбык, таш, агач кисәкләре белән “түшәлгән” текә таудан төшәсе. Ә күптән түгел, халык сорый торгач, тимердән киң һәм уңайлы заманча баскыч эшләп куйдылар. Күршеләр шул юлны әй мактый, әмма үземнең аннан әле бер кайткан юк. Күнегелгән “сукмагым” бар бит. Бу юлы да, тротуар өсте-аска килгән булса да, кире борылмадым. Тасма белән аерып алынган машина юлы кырыеннан, эшчеләр яныннан ипләп кенә 500 метрлап араны узарга туры килде.

Икенче көнне янә кайтырга чыктым. Бер көндә генә тротуар төзекләндерү эшләре тәмамлаганын аңлыйм үзем. Әмма баш мие яңа юлдан китүгә карыша гына бит. Аннан күптән үткәнем юк, дөрес юлдан китмәм, имеш. Аяклар яңадан гадәтләнгән юлдан атлады. Бу юлы кызыл тасма алып атылган, тротуар шул җимерек килеш торып тора. Эшчеләр дә күренми. Алдагы көндәгечә машина юлы кырыеннан бармакчы идем, янымнан ук җилфердәп берничә машина узганнан соң, курка калдым. “Карале, болай булмый. Бәрдереп китүләре дә бар”, - дип уйлыйм эчемнән. Иң яхшысы – кире борылып, икенче юлдан кайтуы икәнен беләм. Әмма күнегелгәнне үзгәртүгә күңел тагын карыша. Асты-өскә китерелгән балчык-ком-асфальт катыш «тротуар»га мендем. Көчкә, аягымны сындырмасам ярар иде, дип кайтып җиттем.

Өченче көнне аяк тагын гадәтләнгән юлга таба атлаган иде, кылт итеп кичәге “маҗараларым” искә төште. Юк, болай булмас бу, минәйтәм. Яңа юлны сынап карарга кирәк. Җайлы булып чыкты ул үзе, юлы да азрак кыскарган төсле, баскычы да бик уңайлы икән.

Метро белән йөрүемә дә берничә генә ел әле. Аңа кадәр автобус белән барырга-кайтырга гадәтләнгән идем. Җир өсте транспортыннан җир астына күчү дә тиз генә булмады. Автобуста йөрү уңайлы, имеш. Метро өстенлекләрен сизүем булды, хәзер элеккегә кайтасы да килми.

Гадәтләнгән юлны, транспорт төрен үзгәртү шулкадәр вак нәрсә кебек, әмма монысы да никадәр каршылыклар белән бирелә икән. Эш урынын үзгәртү, бер шәһәрдән икенчесенә күченү, үзең генә яшәргә өйрәнгәч, тормышыңа ир-ат кертү... боларны әйтеп тә торасы юк. Бер танышымның сүзләре искә төшә: “Мин инде ничә ел берүзем яшим. Теләгән вакытта теләгән җиремә барам, теләгәнемне ашыйм, үземчә яшим. Гадәтләнгән көнкүрешемә кемнедер кертү, аңа ничек вакыт табуны күз алдыма да китермим хәзер”.

Яшь чакта үзгәрешләргә әле җиңел карыйсың. Бигрәк тә бүгенге яшьләр ай саен эш алмаштыра, ике дә уйлап тормыйча, башка шәһәргә, хәтта бүтән илгә бәхет эзләргә чыгып китә, бүген өйләнә, иртәгә аерыла, берсекөнгә кабат башкасы белән гаилә кора. Ә без, олырак буынга, тормышка яңалык кертү кыенрак шул. Сүз хәтта юлны үзгәртү турында гына барса да...