Килмәде Минзирә. Таң алдыннан гына матур вәгъдәләр бирешеп аерылышкан Минзирәнең сөйгәнен озатырга килмәве күпләр өчен көтелмәгән булды. Барысына да стенада эленеп торган бүләк-сәгать гаепле иде.
Сәгать укларының дүрт санына җитәрәк туктап калганын Илһамы китеп баргач кына аңлап алды шул Минзирә. Уянган саен башын күтәреп сәгатькә күз төшереп алган Минзирә укларның һаман бер урында торганын йокы аралаш абайлап бетерә алмады. Иртәдән көтү куарга чыгып киткән әнисе дә дәшкән шикелле иде юкса. Мендәрен кочып, көне буе елаган иде шул чакта Минзирә. Шуннан бирле 27 июнь тормышына иң котычкыч көн булып кереп калды аның. Соңыннан барысын да аңлатып, Илһамга мәхәббәт хаты да язып салган иде. Тик җавап кына килмәде. Әллә Илһамын ашыктырып, әллә Минзирәне соңга калдырып ике яшь йөрәкнең киләчәген хәл итте дә куйды язмыш дигәннәре.
Югары уку йортына кергән Минзирә, баштарак авылга еш кайтып йөрсә дә, аннан кайтуларын сирәгәйтте. Авылны, әнисен сагыну хисенә аерылышу сагышы, билгесезлек газабы, Илһамын күрәсе килү теләге килеп кушылып, йөрәген телгәләсә дә, түзде Минзирә. “Онытырга! Илһам исемен йөрәгемнән чыгарып ташларга!” – дигән карарга килде. Илһамның хезмәт иткән җирендә урнашып калганын белгәч, укуын тәмамлап, Мәскәүгә үк китеп барды Минзирә.
Авырлыкка да түзде, Мәскәүнең кырыс кануннарына да җайлашты, эштә дә үз дәрәҗәсен белде Минзирә. Тик менә йөрәгенең иң түренә кереп урнашкан Илһамын гына оныта алмады. Авылга да сирәк кайтты. Әнисенең, туганнарының теленнән төшмәгән шул бер сорауны ишетүдән качуы иде бугай аның. “Кайчан тормышка чыгасың да, кайчан оныклар белән сөендерәсең безне?”
Кырыкка җитеп килүен дә белә Минзирә. Сөекле ир хатыны булып, бәби сөясе килгән вакытлары да аз түгел. Эштәге хатыннар да “үзең өчен генә алып кайт инде бер бәби” дип бер генә тапкыр киңәш бирмәделәр аңа. Бала кирәк дип кенә яратмаган кешесе белән түшәк бүлешәме соң Минзирә?! Аллам сакласын!
Быел көннәр язга карый башлауга, әллә нәрсә булды Минзирәгә. Җәен авылда – әнисе янында үткәрергә булды. Авылның һәр кешесен, һәрбер тыкрыгын сагынып кайтты ул.
***
...Минзирә тугайга килеп җиткәндә сыйныфташларының күбесе җыелышып беткән иде инде. Егерме ел күрешмәгән сыйныфташлары һәрберсе кысып-кысып кочаклады үзен. “Бер дә үзгәрмәгәнсең, Минзирә! Унсигез яшьлек кызлар кебек чибәрсең”, - диеште кызлар.
- Нишләп картайсын, ди ул?! Ир көйлиме, кайнана көйлиме, бала үстерәме... – диде, ни уйласа, шуны әйтергә гадәтләнгән Галия.
- Сүзегезне үлчәп сөйләшмәсәгез, җырлыйм хәзер. Туктата да алмаячаксыз, - дип, уенын-чынын бергә кушып, сүзгә кушылды Фидәрис, кызларның үпкәләшүеннән куркып.
Юк, үпкәләмәде Минзирә. Үзен шулай сагынып, колач җәеп каршы алуларына чын күңелдән сөенде генә.
Аны иң гаҗәпләндергәне яшьлек тугае булды. Егерме ел элек нинди булган булса, хәзер дә шундый – үзгәрмәгән. Тау битләрендә кояшка үрелеп үскән чәчкәләр дә, хәтфә үләннәр дә, калкулыклар тигезләшкән урында җәелеп аккан елга да, урыны белән текәләнеп бормаланып торган ярлары да һаман шул ук. Яшьлек белән бүгенге чор арасында егерме ел булмаган да кебек.
Хисләр өермәсеннән Минзирәне сыйныфташларының шаулашкан тавышлары йолкып алды. Тау башына килеп туктаган кәттә машинаны күрүгә, Сиринә белән Галия шуның каршысына ук йөгерә башладылар.
“Дилбәр апаны алып килделәр”, - диде Фидәрис, Минзирәнең сораулы карашын күрүгә.
- Кем алып килде соң аны? – диде Минзирә, сораулы карашын үзгәртмичә.
- Илһам булырга тиеш! – диде Фидәрис, үзе дә тәгаен җавабын белмәгән кешедәй.
- Илһам дисеңме? Очрашуга ул да киләмени?
- Синең киләчәгеңне белгәч, берсүзсез ул да килергә булды. Питердан бөтен эшен ташлап кайтты да җитте. Егерме бишебез дә җылыштык быел. Ышанып та булмый, - дип сөйләнүен белде Фидәрис, күз кырые белән генә тау башындагы машинага текәлеп торган Минзирәне күзәтеп.
Бер өшеде, бер эсселәде Минзирә. Илһам таудан төшеп җиткән ике-өч минут арада, башлары әйләнеп, күңелләре болганып, күз аллары караңгыланып алды. Бер кат киемнәренә күз төшерде, килешле итеп ясалган прическасын төзәтеп куйды. Үзен ничек тә кулга алырга кирәк иде Минзирәгә. Кая ул кулга алу?! Тау битеннән эре-эре адымнар белән туп-туры Минзирәгә таба атлаган Илһам аңа бер кочак розалар тоттыргач, күкрәк читлегендәге йөрәк, менә чыгам, менә чыгам, дип тибенә, тыпырчына башлады. Баскан җирләрендә тораташтай булып, Илһам белән Минзирәнең күрешү мизгелен күзәткән сыйныфташларын да, бу гүзәл мизгелне яхшыга юрап, күз яшьләрен тыеп тора алмаган Дилбәр апаларын да күрмәде Илһам белән Минзирә.
Кинәт, үзләренә төбәлгән карашларны сизеп, әллә ничек уңайсызланып киттеләр. Киеренке халәтне Фидәриснең такмагы җайлап җибәрде:
Белми дисеңме әллә?
Күрми дисеңме әллә?
Үзең сиздермәгәчтен дә,
Сизми дисеңме әллә?
- Кайдан шул арада туры килә торган җырлар табып бетерәсең син, - дип, барысы да көлешеп алдылар.
- Миндә алар кесә тулы. На любой случай жизни, - дигән булды Фидәрис, үзен мактаганнарына күңеле булып.
Мәктәп елларын, күңелле хатирәләрне искә алып, көлешеп тә, елашып та утырды сабакташлар. Һәркем әкрен генә Илһам белән Минзирәнең һәр хәрәкәтен күзәтте. Наз, ярату белән тулы күзләрдә ачу, үпкәнең эзе дә калмаган иде.
Төн үзенең пәрдәсе белән әкренләп күк йөзен каплый башлау белән һәркем берсеннән-берсе матур теләкләр теләүгә күчте. Яңгыраган һәрбер теләк бер-берсен өзелеп яратып та, кавыша алмый яшәгән Илһам белән Минзирәгә карата әйтелгән кебек булды. Бәлки, шулай тоелган гынадыр. Ни уйласа, шуны турыдан әйтеп салучы Галияне дә дулкынландырды бу очрашу. Минзирәнең чәчләренә, билләренә назлы итеп кагылып алган, кич буе янәшәсендә йөргән Илһамны, яратулы караш белән тулган Минзирәне кич буе күз уңаенда тоткан Дилбәр апалары йомгаклау сүзенә күчте.
- Укучыларым минем! Сезнең арагызда кадерле кунак булып утыруым белән мин чиксез бәхетлемен. Мине шулай зурлаган өчен Аллаһы Тәгалә үзегезне дә олыласа иде. Һәрберегез минем өчен шулкадәр якын, кадерле. Күрәм, минем үгет-нәсыйхәтләремне дә онытмагансыз. Бу тормышта үз урыныгызны табып, сокланырлык матур гаиләләр коргансыз, балалар үстерәсез.
Шулай диде дә, карашын Илһам белән Минзирәгә төбәде Дилбәр апалары. Һәрчак уйландырырлык сүзләр сөйләүче укытучыларыннан бүген дә акыллы киңәш көтте сабакташлар.
- Пар күгәрченнәрем минем – Илһамым белән Минзирәм, егерме елдан соң сезне бергә күрүемә шундый шатмын. Бер дә үзгәрмәгәнсез. Карашларыгыз да һаман шул ук: җылы, назлы, мәхәббәтле. Бер-берегезгә булган хисләрегезнең дә элеккечә нык һәм ихлас икәнлеген дә беләм. Мәхәббәттән янып торган күзләрегездә ачу-үпкәнең юклыгын да сизәм. Сез бит хәзер ул чактагы тиле кыз белән егет түгел. Акыл утырткан ир-ат белән хатын-кыз. Бер-берегезне газаплап йөрмәгез! Кая гына яшәсәгез дә, үз-үзегездән, мәхәббәттән качып котылып булмаганын сездән дә яхшырак белүче юктыр. Теләгем, үгет-нәсыйхәтем шул сезгә, Минзирә, Илһам: мәхәббәтегезне җиргә салып таптамагыз, кичерегез бер-берегезне. Кавышып, әти-әниләрегезне, якыннарыгызны сөендерегез! Бер генә килгән гомернең кадерен белергә өйрәнегез! Бәхетле булырга беркайчан да соң түгел, балакайларым минем!
Остазларының әлеге сүзләреннән соң Минзирә дә, калган кызлар да күз яшьләрен тыеп тора алмады.
Илһамның кочагына кереп, сулык-сулык елаган Минзирә янына җыелышкан сыйныфташ кызларының күңелләрен күтәрергә дип, Фидәрис матур итеп җыр сузып җибәрде:
Әле бит соң түгел, соң түгел,
Күзләрдә гомерлек моң түгел.
Гомерләр бер генә, мең түгел,
Сөй әле, сөй әле, сөй әле...
Гүзәл ХӘБИБУЛЛИНА
Фото: ru.freepik.com/
Кызыклы яңалыкларны күзәтеп бару өчен безнең МАХ каналына кушылыгыз.
Комментарийлар
2
0
Кызга ватык сагэт булэк иткэнмен дип узен гаеплэмэгэн , кызга упкэлэп 20 Елга Питерга качкан бу егет. Бергэ торсалар юкка барга нервасын бетереп купкэ картаер иде бу Кыз.
0
0
2
0
Мон,су да, матур да хикая.
0
0
0
0
Еладым
0
0
1
0
Молодецылар, берег булсыннар. Бәхетле булсыннар.
0
0