Ризык белән бозганнар, косыгыңда ак кәтүк җебе чыкты...

Ярты еллар элек куркыныч төшләр керә башлады. Мин кабердә ятам икән, өстемә таш китереп куялар йә туфрак ыргыталар. Кыядан да ташламакчы булалар, имеш. Эт тә тешләмәкче, елан да чакмакчы. Кычкырмакчы булам, тавышым чыкмый. Торып китә дә алмыйм. Берара йокларга ятарга да курка башладым. Аннары хәлем китә башлады, чәчләрем коелды. 

Күз алдында сүреләсең бит дип, дусларым өшкерүчегә барып карарга кыстый башладылар. Аллаһның рәхмәте, барган әби өшкергәч тә хәлем яхшырды. Синдә бозым булган, диде. Кем, кайчан куйган дип сорап ялынсам да, баштарак әйтмәде. Өченче тапкырында баргач кына, ризык белән бозганнар, косыгыңда ак кәтүк җебе чыкты, калганын үзең искә төшер, диде. Ул сиңа туган да, туган да түгел дип тә өстәде.