Авылга кайткач күргән язгы ташу: Чирмешән быел нинди сюрприз ясады?

Ниһаять, кайтып күреп килдем быел.

Чирмешән – шактый зур, киң елга. Элеккеге вакытларда язгы ташулар чорында ул һәрчак, ярларыннан ташып, басуларга җәелә иде. Май бәйрәмнәрендә көтүлек һәм басулардагы чокырларда кул белән балык тота идек. Басулары бер хәл, бакчаларга, хуҗалыкларга да керә иде бит елга сулары. Әни дә әнә Сөлчә елгасы суының мунчаларына керүе, утынлыкларында утыннар йөзеп йөрүе турында сөйли. Хәзер андый ташуларның булганы юк та бугай.

Быел Чирмешән елгасы да ярларыннан бик сирәк җирләрдә генә чыккан. “Моның кадәр күтәрелгәне юк иде инде күптән. Матур ел килергә охшап тора”, ди елгага карап авылдашларым. Анысын ничек чамалап буладыр – белмим инде, әмма аларның сүзләре күңелләрдә өмет уята. Яр буйларындагы куакларны да шактый “сыпырган” язгы су. Кызганыч, соңгы елларда бозлы ташуларның сирәгрәк булуы, яр буенда сыер, сарыкларның йөрмәве, хәтта ки казларның да булмавы сәбәпле, анда тал һәм башка куаклар шыплап үсә. Кайбер җирләрдә куаклыклар дисәң дә була.