Дуслыкны өзәргәме икән әллә?

Дөрес ул миннән 4 яшькә яшьрәк, ләкин серләребез дә уртак, уйларыбыз да бер дулкында иде. Күп хыяллар үрдек, никадәр этлекләрне икәү эшләдек: күрше бакчаларын басу дисеңме, егетләргә алдап хатлар язулармы... 

Тормыш юлына аяк баскач, барысы да икенче эздән тәгәрәде. Мәңге җуелмас дуслыгыбызга әллә ни булды, төсе уңды. Мин иртәрәк өлгердем, җитлегеп, кичен клубка йөри башлаганда ул әле яшүсмер кыз бала иде. Шуңа да карамастан миннән көнләшүен сиздем. Матур киенеп урамнан үткәндә карашлары ук шикелле килеп кадала иде.

Мин моңа әллә ни игътибар да бирмәдем, үтәр дип уйладым. Бер егет белән йөри башлагач, дустымның сүзе ике арага үтеп керде. Акыллы фикер йөртерлек, зирәк кыз булса икән әле, бала-чага иде югыйсә, мәгәр зәһәрен чәчә белде. Егетемә хат язган бит, мине хурлаган. Ярар бу хатны егетем күтәреп килгәч, икәү көлә-көлә укыдык.

Озак та үтмәде, тагын бер хат сырлап салган. Шуннан соң шартладым. Мин имеш, көне буе бернәрсә дә эшләмим, тик ятам икән. Бала-чага сүзе дип читкә дә куя ала идем, ләкин канат астына томшыгын яшергән күрше кызының болай әшәкеләнүенә күз йомасым килмәде. Хатны күтәреп кердем дә, борын астына төрттем. Синең эшме, мәйтәм. Юк ди бит әле. Йөзенә аттым да чыгып киттем. Икенче көнне минем янга кереп җиткән, берни булмаган диярсең.

Авырлык белән булса да холкын кабул иттем, кичердем. Бераздан янә этлеге кабатланды. Мин инде мәктәпне бетереп, Казанда укый идем. Шуннан файдаланыпмы, шәһәрдәге тормышымны икенче бер егет белән бәйләргә тырышкан бу. Кирәк бит, шушы хатка теге егетем ышанды. Аның белән аралар бозылды. 

Мәхәббәтне юкка чыгарыр өчен җитди сәбәпләр кирәк түгел икән, читләрнең бер чүп сүзе дә җитә. Кыз чакта йөргән егетләр күп була инде, аптырыйсы түгел. Ләкин күрше кызымның этлеге алда да көткән әле. Мәктәпне бетергәч, минем янга килде бу. Тулай торакта яшәгән чагым, инде эшли идем. Ә аның укырга керергә йөргән чагы. Икәү барып документларын тапшырдык.

Имтиханнарына да җитәкләп барам моны, көтеп торам, юатам, ахырдан кафега чәй эчәргә алып керәм, дигәндәй. Артыграк ыштансызландым, ахырдан беләсезме нишләде, шул чакта йөргән егетемә хат язды. Тагын шул ук хәл, мине хыянәттә гаепләде. Көлсәң көл, көлмәсәң ела, дигәндәй, ышанмады, әлбәттә, сүзләренә. Әмма күңелдә төер калды. 

Иң гаҗәбе – укырга да керде, буш вакытларында минем янга да килгәләп йөрде, ләкин көнләшү чиреннән арына алмады. Ахыр чиктә мин дуслыкка нокта куйдым. Кияүгә чыктым, ул да тормышланды, балалар үстерәбез, сирәк кенә хәлләр белешәбез. Ләкин яшь чактагы тилелек сәбәпле дуслыкны югалтып булмый дип, мин аны быел гаиләсе белән кунакка чакырдым.

Без шәһәр читендә йорт садык, алар бер бүлмәле фатирда яшиләр. Мунчалар ягып, бәлешләр салып, артыграк сыйладым бугай, кунак булып киткәч, кабат хат язган. Иремә! Мин, имеш, әллә кемнәр белән әллә нишләп йөрим икән... Нәрсә дисең инде бу хәлгә? Алга таба нишләргә? Дуслыкны өзәргәме икән әллә?

Сәвия Кәлимуллина,
Кайбыч.

Билгеле булганча, Татарстанда «Гаилә» илкүләм проекты гамәлгә ашырыла.