Һәм менә чират торганда берәү исемем белән эндәште дә, уйларым бүленде. И, рәхмәтләр яугыры, Нурания булды бу. Аның чираты минекеннән алдарак икән, шулай итеп, күңелнең бер чите күбәләк булып канат какты, юлыма юлдаш булды. Нурания - үткен хатын, ул әйтте, мин тыңладым дигәндәй, билетны Күкшелгә кадәр генә алдык. Ягъни мәсәлән, бер остановкага кесәгә файда ясадык. Күкшелдән соң Яңгул чатына кадәр бер остановка, исән-сау анда кадәр кайтып җитә алсак, авылга кадәрлек биш чакрымны да җәяү тәпилисе түгел, Малмыжның сәгать икедәге автобусына мотоцикл белән каршы алырга дип малайга приказ бирелгән.
Күкшелне уздык, инде әкрен генә автобустан төшәргә әзерләнәбез, Яңгул чатына борылыр юлда кызыл мотоцикл да шәйләнә. Тик... Нәкъ Шәргыяттә әйткәнчә, "Ат та кулда иде, бәхет булмады". Кызыл мотоцикл безне каршы алырга чыккан да бит, тик автобус кына тизлеген бер секундка да әкренәйтмичә Яңгул чатын узып Кече Китәккә юл алды. Әйтеп карадык шофёрга, кычкырып карадык, ә ул колагына да элми, автобусын кууын белә. Юк, бер тапкыр җавап бирде, күп кычкыра торгач: "Бу остановкага билет сатылмаган". Имәндә икән чикләвек, без үзебез гаепле икән, билетны Күкшелгә кадәр генә алып, экономия ясап.
Киттек шулай итеп Кече Китәк тарафларына, "Улым, әкрен генә автобус артыннан кузгал инде син, без Кече Китәк тарафына юл тотабыз" дип әйтергә телефон заманы түгел бит. Калды малай Яңгул чатында. Чыланыр инде балакай дип бер йөрәк борчыла, Кече Китәктән ни хәлләр кайтып җитәрбез дип икенче борчыла. Ә яңгыр ява, автобус түбәсенә бәрә-бәрә елый көзнең елак яңгыры. Ярар, бара торгач Кече Китәккә дә килеп җиттек, анда кемнәрдер төшеп калып җылы өенә ашыкты, ә без Нурания белән икәүләп, өченчегә иптәшкә көзге елак яңгырны да кушып, автобус белән үткән юлны җәяүләп кенә, үзебезнең еракларда калган җылы почмакларыбызга юл алдык. Кече Китәк - Яңгул чаты арасы әллә биш, әллә җиде чакрым, ә аннан соң үзебезнең авылга хәтлесе -туп-туч биш чакрым. Ә яңгырның туктар исәбе-хисабы юк.
Кайтып җиттек, Аллага шөкер, кайтып җитмәгән булсак, бүген мин сезгә шушы гыйбрәтне язып утыра алмас идем бит, дуслар. Яңгул чатында кызыл мотоцикл да көтеп тормый, малаем инде күптән кайтып киткән. Үзем яңгыр астында чылана-чылана ун чакрымны җәяү атласам атладым, үзем, Садрый Әсмасы әйтмешли, әмма дә ләкин улымның шушы елак яңгыр астында инәсеннән җебенә кадәр чыланып басып тормавына сөендем. Бу инде, әни әйтмешли, чын төбенә барганда, ана күңеле дип атала. Үзебез пешсәк пешәбез, көйсәк көябез, чылансак чыланабыз... бала өчен ут йотабыз. Бала...ничә яшьтә генә булса да бала инде ул.
...Ун чакрымны Нурания белән сөйләшә-сөйләшә, яңгыр белән әңгәмә кора-кора кайта торгач, башка әллә нинди гениаль фикерләр килә. Ә яңгыр туктамады ул, күрәсең, бездән аерыласы килмәде, безнең белән ияреп авылга кадәр үк кайтты.
Рәйсә Галимуллина
Кукмара, Мәмәшир
Кызыклы яңалыкларны күзәтеп бару өчен безнең МАХ каналына кушылыгыз.
Комментарийлар