Менә шул хатын янына килүен хәбәр иттеләр бер көнне. Бардык. Карыйбыз: тәрәзәдә ут яна, өстәл янында теге егет белән бер матур гына бичә утыралар. Кем кайда, нәрсә эшләячәген билгеләдек. Мин урамда калдым. Көч бар, спорт мастеры. Әгәр урамга атылып чыкса, бөгәрләп ату минем өстә. Өлкәнебез өйгә кереп китте. Шулвакыт без һич уйламаган хәл килеп чыкты. Үтә дә хәйләкәр нәрсә икән егет: командир ишек ачу белән өстәлдән нидер алган да лампочканы бәреп ваткан бу. Ишетәм: нәрсәдер дөбер-шатыр килде дә тынды, өй эче дөм караңгы. Пистолет белән фонарьны тоткан килеш өйгә барып кердем. Чүт кенә үзебезнең командирны сугып екмадым. Карыйбыз – егет юк. Яшь бичә коты очып бер почмакка поскан. Өйдә юклыгын аңлау белән урамга атылдык. Эзлибез, әле ерак китәргә тиеш түгел бит. Тыштагы ике иптәш тә, урам якка чыкмады, диләр.
Берзаман тавыклар шаулашып алды. Ул якларда йортның аскы ягында кетәклекләр урнашкан. Егетебез идән асты аша шунда килеп кергән икән. Кетәклек ишеге ачык булган күрәсең, ишектән тавыклар атылып чыкты да тавыш тынды. Бер кулымда фонарь, икенчесендә пистолет, акрын гына шунда таба якынлашам. Һәм... үлем белән күзгә-күз очрашам. Нәкъ борын төбемнән балта выжылдап очып китмәсенме? Куркуымнан үзем дә тәгәрәп киттем, фонарь белән пистолетым да әллә кая очты.
Берничә секудтанмы, минуттанмы - әле генә үлемнән калган кеше бит –аңламыйсың да андый вакытта. Аңга килеп пистолетымны табып алдым. Эчкә керергә юләр түгел, ул хәзер читлектәге котырган җанвар шикелле, нинди адымга да барачак. Әле генә кеше үтерә язды.
Инде башкалар да килеп җитте. Фонарьлар белән яктыртабыз, кулында пычак, чыгарга исәбендә юк.
Без озын таяклар табып, кетәклек эченә төрткәли башладык. Ничек тә чыгарырга кирәк бит. Ахыр чиктә түзмәде бу, “биреләм, туктагыз”, - диде.
Моның белән генә бетмәде бу вакыйга. Без эшне башкарып чыгу шатлыгын кичерергә дә өлгермәдек, өч ай өйдә булмаганнан соң, юлга җыенып кына ята идек, “ат карагы качкан”. – дигән хәбәр килеп иреште.
- Качыргансыз икән, табыгыз да, - диделәр өстәгеләр.
Берәр атнадан тагын эзенә төштек без моның. Бер авылның сыер фермасында чормада яшеренеп ята, дип хәбәр җиткерделәр. Ә ферма бит шундый урында урнашкан: чормадан караганда бөтен тирә-як уч төбендә шикелле күренә. Инде нишләргә? Икебез сыер савучы хатыннар кебек киенергә булдык, башкача якын килерлек түгел. Башыбызга яулык яптык, итәкләр, күлмәкләр кидек. Кулга чиләкләр тоттык. Миннән көләләр иптәшләр:
- Мондый камыт аяклы хатын булмый инде, - диләр. – Ничекләр кияүгә алдылар соң сине, апакаем, имеш. Әллә утырыплар калдыңмы?
Нишлисең бит, аяклар чыннан да кәкре, өстәвенә ярыйсы гына бәдән дә бар бит әле. Озынрак итәк табып бирделәр хатыннар. Мин арткарак калып атладым.
Ферма бинасы эченә кереп җиткәч, егетне эләктереп алу әллә ни кыен булмады үзе. Көтмәгән иде ул безне.
Эш дип шундый хәлләргә дә төшәргә туры килде, туганым. Аның каравы, бөтен тирә-якны куркытып торган башкисәрне тоттык. Ә андый башкисәрләр, әрәмтамаклар, адәм актыклары күпме җирдә?! Кем шулар белән көрәшергә тиеш? Бөтен кешене дә бер чыбыктан сөрмә инде син, яме.
***
Урманда төрле агач бар шул: чирлесе дә, савы-төзеге да, кортлысы да, корыганы да, тирә-юньгә ямь биреп торганы да. Гомумиләштереп бәя бирүнең бигүк дөрес булмавын аңлаганга, монысын инде мин шулай нәтиҗә ясап бетерәм.
Лилия Фәттахова
Фото: ru.freepik.com
Кызыклы яңалыкларны күзәтеп бару өчен безнең МАХ каналына кушылыгыз.
Комментарийлар
0
0
ахырынына кадэр укып чыгып булмый,бииик ямьсез телдэ язылган, мент да мент-нинди суз инде ул, уголовниклар узара сойлэшэ мени, обидно полицейскийлар очен бик нык
0
0