Бертуган сеңлем мине күрә алмый...

Уенчыкларны махсус вата, ә гаепне миңа аудара иде. 

Ул миннән 6 яшькә кече. Мәктәпне тәмамлап уку йортына укырга керергә вакыт җиткәч, әти-әниләрнең аны башка шәһәрдә укытырга акчасы булмаса да, мин ярдәм иттем. Чөнки 17 яшьтән эшкә кереп, акча эшли башлаган идем.

Без якыная башладык, күпмедер вакыт ул миндә яшәде, аңа ярдәм иттем. Вакыт узды, ул бик хәлле кешегә кияүгә чыкты. Бервакыт гаиләләребез белән ял итәргә килгәч, кинәт ресторанда балачактан бирле үпкә саклавын, мине күрә алмавын әйтеп салды, шуларны иренә сөйләде, мине каралтырга тырышты. Янәсе, мин акча артыннан куып, ул укырга килгәч тә, аны ач тотканмын, акча бирмәгәнмен. Ире ни әйтергә белмичә, бер сүз әйтмәде. Шул кичке сеңлем белән бик нык ачуланыштык. Берничә көннән соң ул гафу үтенде һәм башка тавыш-гауга чыкмады.

Тормышымда кара сызык башланды – балам чирләп китте, ирем шуны сәбәп итеп хәмер колына әйләнде, аның белән аерылыштык. Балам еш чирләгәнгә, эштән китәргә туры килде.