Мин эшлим, ә ирем өйдә ята...

Ирем белән яратышып өйләнештек. Бик бәхетле яшәдек. Дөрес, тормыш булгач, төрле хәлләр булды. Яшь вакытта арабызга бер хатын керде. Ирем аның янына чыгып китәргә дә карар кылган иде. Әмма мин бәхетем өчен көрәштем. Нигә әле мин иремне кемгәдер бирергә тиеш? Тапсын үзенә буйдак егет, чыксын шуңа кияүгә! Кыскасы, без ул сынауларны үттек. Бернигә дә карамастан, гаиләбезне саклап кала алдык.  

Ике кыз бала үстердек. Аларның хәзер үз гаиләләре бар. Инде оныклар сөябез. Пенсия яшенә җитсәк тә, икебез дә эшлибез. Икебез дип. Мин эшлим, ә ирем өйдә ята. Югыйсә менә дигән эше бар иде. Эшендә бик хөрмәт итәләр иде үзен. Инде хәзер эшеннән кудылар. Ирем эшкә барырга теләми. Сәбәбен сорасам, “бу җирем авырта, теге җирем авырта” дия башлый. Тик мин моңа ышанмыйм, эшкә бармас өчен хәйләлидер дип уйлыйм.