Балалар китап укымый дигән булабыз...

Элек без бала чакта укырга китап юк иде. Яңа китап кайтса, бер атна эчендә укый-укый тетелеп бетә иде. Ә хәзер бик кызык, дөресрәге, кызганыч. Китап күп - укучы юк. Менә күптән түгел генә тагын Камалга бардым. Шунда бер малай белән анага игътибар иттем. Алты яшьләр чамасындагы малай күз явын алырлык балалар китапларының әле берсен, әле икенчесен кулына тотып-тотып карый. Ә әнисе аны бу матур китаплар куелган өстәл яныннан ничек булса да тизрәк алып китәргә тырыша.

Малай аның саен китапларга тартыла. Соңыннан барыбер әни кеше җиңде - баланы буфетка алып китте. Эх, мин әйтәм, балаң китап белән кызыксынганда, алып тоттырырга бит инде шуны. Акча кызганып торасы түгел иде. Берничә елдан ул китап ягына таба борылып та карамаса нишләрсең? Үзебез һаман балалар китап яратмый, укымый дигән булабыз... Яраталар!