Хыянәтне авыр кичердем... Өйләнмәм дә инде...

Төзелеш компаниясенең җитәкчесе яшь кенә бер хатын. Ул төзелеш барган объектка әллә нигә бер килеп китә иде. Шунда күзләребез очрашканы истә. Ә бервакыт мине икенче объектка товар ташырга җибәрделәр. Ул мине үз машинасында алып барырга тәкъдим итте. Товарны ташып бетергәч, тагын килде. "Ашыйсың киләдер”, – дип мине кафега алып барды. Шулай итеп, без аралаша һәм очраша башладык. Мине – акчасыз, гади егетне ничек бар, шулай кабул итүе ошады. Ул, чынлап та, миһербанлы иде.

Күп тә үтмәде, аның фатирына күчендем, чөнки үзе шулай теләде. Тик яраткан кешем миңа хыянәт итте. Авыр кичердем. Җыендым да, туган ягыма кайтып киттем. Бу хәлгә инде 10 еллап вакыт узды. Әле дә өйләнмәдем һәм өйләнмәм дә инде...

Фото: pixabay.com

Зөлфәт Б.