Җәй башлану белән илтеп куялар иде, ә анда... Анда үзгә тормыш...

Иртән йоклап ятам. Өйгә яңа пешеп чыккан ипи исе таралган. Зур-әни ипиләрен бераз юешләнгән йом-йомшак, нәп-нәзек тастымалга төрә, шуны пакет эченә утырта да, мамык одеялга төрә. Ул ипи йом-йомшак була иде...

Яныма Зур-әни утыра да, одеял астыннан аякларымны кулларына алып ышкый. Үзе: “Тор инде, сары чебешем, тор, алтыным!” – ди. Күзләрне ачкач әле күпме сөйләшеп, тәмле сүзләр әйтеп утыра иде...

Юынып алгач, чәй эчәргә утырабыз. Теге тәмле кайнар ипине калын телем итеп күкрәгенә кысып кисә Зур-әни. Яңа үлән кушып пешергән чәйгә сөт кушыла. Ул кара чәй төсе сөт белән кушылып сыегая. Ипи кисәгенә әле куерып бетмәгән каймак сылыйсың, ә каймак ипи кырыеннан агып китәм дип тора. Шуңа өстәп кура җиләге кайнатмасы сылап кабып җибәрәсең... дөньядагы иң тәмле шул...

Чәйләр эчкәч, савыт-сабаны юабыз да, чыгып китәбез бакчага. Зур-әнинең бәрәңгесе биек, рәт-рәт солдатлар кебек тезелеп киткән, түтәле-түтәлгә, аларны утыйсы, күмәсе, кич саен су сибәсе. Ә теге якта бабай утырткан алмагачлар... Ул алмагачлар койма янында, шуңа балалар аны гел килеп ашап тора. Зур-әни бер сүз дә әйтми, ашасыннар, сындырмасыннар гына. Койма ягыннан алмалар юк диярлек, үскән берсен өзеп ашый торалар) Ә койма буйлап читтәрәк урам ягыннан сиреннәр утыра. Шәмәхә сиреннәр. Аларны да бабай утырткан... Алар яз көне шаулап чәчәк ата, аның исе бөтен тирә-янга тарала.
Шул балачакны сагынып рәхәт итеп искә алам…

Ләйсән Сафина