Ферма мөдире: «Караклыкны туктатам дисәң, иң элек хатын-кызлар үпкәли»

Яшьлектәге яратып йөргән кызым, мин хәрби хезмәттә чакта башкага кияүгә чыгып куйды. Авыр кичердем әлбәттә, гарьләндем дә. Әллә кемне сайламады, тормышлары да безнекеннән күпкә кайтыш иде, хәерче икәнлекләрен күрә торып, шуларга барып керде. Рәхәт күрермен дип уйлагандыр, күргән ди, әнә бүгенгәчә михнәт чигә. Ире эшләми, аракы эчә, үзен кыйный, ә урамга чыкса һаман шул ирен мактый. Бөтен авыл халкы егылып көлә инде, сер бирәсе килмәвен кем дә аңлый. Нишләсен соң мескенкәем... 

Сөйгән кызымның хыянәтен кичерү бер хәл, гомере буе хатын-кыз арасында эшләргә туры килде. Әле дә интегәм. Фермага мөдир итеп куйдылар. Хатын-кызлар түгел, юлбарыслар сез дим мин аларга. Бер сүз әйтүгә өзгәләп ташларга әзерләр. Мин берне әйтәм, алар бишне. Ай-яй, бирсә дә бирер икән Аллаһы Тәгалә хатын-кызга бу кадәр озын телне, күп сүзне... 

Бер көнне берсе ике капчык фуражны урларга дип әзерләп куйган. Качырган җирендә күрдем дә урыннарына илтеп куйдым. Шуның өчен мине җиде буын бабама җитәрлек итеп каргады. Нәрсә өчен? Ул бит фермада сыерларның өлешенә кул суза, алар хакын урлый, ә мин гаепле! Нинди йөрәк тә, нинди күңел икән, ничек итеп иренә шушы хатынны сөймәк, яратмак кирәк дип юл буе уйлап кайттым. 

Икенче көнне тагын берсен туктаттым, кесә саен сөт тутырылган шешәләр тыккан. Алдым. Авыл буйлап мактанып кайтачак бит ул, имеш ферма аның гаиләсен дә ашата, колхоз һаман да унсигездә диячәк. Колхозлардан күптән җилләр исте дә, караклыгы гына халыкка гомерлеккә ябышып калды. Нишләтергә бу хатын-кызларны? Ничек итеп акыл бирергә? Әллә мин артык дөрес кешеме инде?

Фәнис.
Буа.