Ялкаулыкны куа торган дога

Игътибарсызлыкмы бу? Әллә шушы эшнең кирәге шул кадәр генәме? Бәлки ялкаулык дигән мәкерле дошман әкрен генә үз эшен эшли, безгә сүлпәнлек, эшлисе килмәү хисе саладыр?!

Нигә болар хакында язам соң әле? Сәбәбе шунда: кайвакытта бик кирәкле һәм ике дөньялыгыбыз өчен дә мөһим булган эшләребезне кичектерәбез. Аларга алмашка файдасы аз булган, әмма безнең вакытны һәм көчне алган эш-гамәлләр килә. Үтелгән көннәр, атналар, еллар безнең беренчел максатыбызны читкә куярга мөмкин. “Кайчаннан намазга өйрәнергә телим, гел кичектерелә”, “Күптәннән гарәп хәрефләрен өйрәнеп, Коръән укырга өйрәнәсем килә, кулым җитми”... Таныш-белешләребездән мондый сүзләрне еш ишеткәлибезме? Әйе! Иң мөһим һәм кирәкле эшләргә еш кына вакыт җитми, алар башта – икенче, аннары өченче планга кала. Ә вакыт бара, ул шундый тиз үтә. 

Мөһим эшләрне кичектерүне “иһ, ялкаулык басты” дип әйтеп куярга яратабыз, ә аның белән көрәшергә алынырга ашыкмыйбыз. Ислам динендә һәр эшне изге нияттән һәм дога кылудан башлау хәерле икәнен барыбыз да белә. Шуңа нинди генә эшкә алынсак та, дөньялыгыбыз өчен генә башкарыла торган эш булса да, аның өчен иң беренче эш итеп изге ниятебезне барлыйк, чөнки гадәти генә көндәлек гамәлнең дә, дөрес, хәерле ният белән эшләнгән очракта, гамәл-гыйбадәттән китү ихтималы зур. Аллаһ ризалыгы өчен дип эшләнгән һәр гамәл: гаиләне тәэмин итү, туганнар белән аралашу, балаларны куандырыр өчен нәрсә дә булса сатып алу, күршеләр белән дус-тату мөгамәләләрне саклап, күчтәнәч кертү – барысы да изге гамәл булып язылырга мөмкин. Бары тик изге ният һәм шушы эшне җиренә җиткереп башкарып чыгу өчен дога кылып Аллаһтан сорау гына кирәк.

Ә инде мәкерле, хәйләкәр ялкаулык баса башласа, аны да җиңәргә була! Расүлебез салләллаһу галәйһи вә сәлләм безгә шушындый күркәм доганы өйрәтеп калдырган. Иренмичә укырга, ятларга һәм кылып йөрергә генә кирәк.
رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْكَسَلِ وَسُوءِ الْكِبَرِ، رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ عَذَابٍ فِي النَّارِ وَعَذَابٍ فِي الْقَبْرِ

Укылышы: “Рабби әгууз̣ү бикә минәл-кәсәли вә сүү-ил-кибәри, Рабби әгууз̣ү бикә мин газ̣әәбин фин-нәәри вә газ̣әәбин фил-кабри” (“з” хәрефе сакау итеп укыла – ред.). 
Мәгънәсе: “Раббым Аллаһ. Мин сиңа ялкаулыктан, тәкәбберлек сыйфатыннан, җәһәннәм утыннан һәм кабер газабыннан саклауны сорап сыенам” (имам Мөслим хәдисләр җыентыгыннан).

Айсылу Юлдашева