78 ел парлы гомер итү сере: «Күпсенмәскә, көнләшмәскә»

Имән туйларга таба
Карамасарда яшәүче Гыйлаҗ абый һәм Мансура апа Миңнуллиннар 78 ел парлы гомер итәләр. Район тарихында Уңышлы туйларын билгеләп, Имән туйларына таба атлаучы бердәнбер пар алар. Сокланырлык та, тиңләшерлек тә гаилә юлы.

Бер мәктәптә укысалар да, мәхәббәт чәчкәсе туганнарының туенда бөреләнә. Шул көннән башлап, Гыйлаҗ абый тормышын Мансура ападан башка күз алдына да китерә алмый.

Миңнуллиннар 5 балага гомер биреп, үз үрнәкләрендә тәрбияләп үстергән. 11 онык, 12 оныкчыклары бар.
Балалар игелеге күреп, заманча, җылы, нурлы өйләрендә тагын да яктылык өләшеп, кадер-хасияттә яшиләр.

– Балалар тәрбиясе булмаса, алар яратуын тоймасак, без бу көннәрне күрмәгән булыр идек. Шундый балалар үстерүебез өчен сөенәбез. Оныкларыбыз да безнең горурлык, - ди өлкәннәр.
Бүгенге көндә Мансура апаның сәламәтлеге нык какшаган, Гыйлаҗ абый аны гел кайгыртып тора, парлы гомерләренең дәвамлы булуын тели.

Җиңем һәрчак сызганулы булды
Сатмыш авылында 8нче классны тәмамлагач, Гыйлаҗ абый колхоз эшенә чыга. Сугыш башланып, авылда яшьләр һәм өлкәннәр генә калгач, авыр кул хезмәтләрендә дә катнашырга туры килә. 1942 елда ФЗУга алалар аны. Училищены тәмамлаганнан соң, Казан-Ульян тимер юлы төзелешенә җибәрәләр. Монда ул чын хезмәт чыныгуы үтә.

– 1941-1942 елгы кыш бик салкын булды. Җирне казу өчен өстендә ут ягып, җылыта идек. Төзелешне хәрбиләр контрольдә тотты. Ел ярым эчендә 200 километр озынлыктагы тимер юл салдык. Җиңү өчен бөтен көчебезне биреп эшләдек. Сугыштан соң армиягә алдылар. Анда 4 ел хезмәт иттем, бик күп шәһәрләрне торгызуда катнаштым, - дип искә ала аксакал. 

Гыйлаҗ ага Карамасарга кайткач та бик күп җаваплы хезмәтләр башкара. Төзелештә эшли, колхозны җитәкли, прораб, хуҗалык эшләре мөдире вазифаларын башкара. 

– 4 хуҗалыкны бер итеп, мине җитәкче итеп куйдылар. Карамасарда бригадир булып эшләгәндә мул уңыш җыйдык. Үземне Мәскәүдән ВДНХ медале белән бүләкләделәр, бригадага Кызыл байрак бирделәр. Прораб булып эшләгәндә, минем көч белән авылга балалар бакчасы, клуб төзелде. Лаеклы ялга чыккач та озак кына эшемне дәвам иттем. Хезмәттән курыкмадым, җиңем һәрчак сызганулы булды, - дип искә ала Гыйлаҗ абый.  

Гыйлаҗ ага Миңнуллин районда “Бердәм Россия” партиясенең иң өлкән әгъзасы булып тора. Илдә барган сәясәт белән кызыксынып, уңышларга сөенеп яши. 80 яшенә кадәр туган авылында сайлау комиссиясе рәисе вазифасын башкарган.

Яшәлмәгән дә кебек
Гыйлаҗ ага бүген дә хәрәкәттә, камил акыл белән яши. Көн яңалыклары, сәяси вакыйгалар белән дә хәбәрдар, туган авылының киләчәге өчен борчыла, аның уңай эшләренә сөенә. Өлкәннәрчә дөрес киңәшләрен дә бирә. 

– Мин бик бәхетле кеше. Тормыш мәшәкатьләре күп булса да, йөрәк өзгеч хәлләргә дучар булмадым. Балаларым да йөземә кызыллык китермәделәр. Бер авырлык күрсәтмичә үстеләр, тормышта үз урыннарын таптылар. Мансура белән дә иңне-иңгә куеп, аңлашып яшәдек. Тәртип булганын яраттым. Үз-үземне дә һәрвакыт тәртиптә тотарга тырыштым. 100 яшькә җиткәнем сизелми дә, яшәлмәгән дә кебек. Шундый гомер биргән Аллаһы Тәгаләгә, хөрмәттә яшәткән балаларыма рәхмәт. Мондый матур тормышларда яшәү – зур бәхет ул, – ди Гыйлаҗ ага. 
Аксакал озын гомернең сере белән дә уртаклашты. 

– Кешегә яхшы булырга, күпсенмәскә, көнләшмәскә, тыныч күңел белән яшәргә, эчтә үпкә, ачу тотмаска кирәк. Чиста күңел белән яшәү рәхәт. Майлы ризыклар белән дус түгел мин. Яшелчә, җиләк-җимешләр яратам. Артыгын да ашарга кирәкми. Нәселебездә озын гомерлеләр күп булды, - диде. 

Яхшы кешегә 100 яшь күп түгел
Миңнуллиннарның 4 кыз һәм 1 уллары туган йортның бусагасына эзне гел яңартып тора. Өлкәннәр бер генә көнгә дә ялгызлары калмый. 

– Әти-әни безгә яхшы тәрбия бирде. Кырыс булмадылар, үз үрнәкләрендә хезмәткә өйрәтеп үстерделәр. Әти бик йомшак иде, бер начар сүз ишетмәдек. Инде үзебез күптән дәү әни. Әти авылда да, районда да хөрмәтле. Төрле эшләрдә, вазифаларда эшләде. Ләкин ул чын кеше булып калды. Безне дә яхшы булырга өйрәтте. Гаиләбездә ялган булмады. Гомер буе бер-берсен хөрмәт итеп, ярдәмләшеп яшәделәр, – ди кызы Сәгыйдә Габидуллина. 
Гыйлаҗ абый тирә-якка танылган мич чыгару остасы булган. 

– Яхшы кешегә 100 яшь күп түгел ул. Әти бер гасыр чиген узып, бары яхшылыклар гына кылып яшәде. Лаеклы ялга чыккач мич чыгару эшенә кереште. Кул эшләренә дә оста иде. Бер дә тик торырга яратмады. Бик яратабыз, хөрмәт итәбез. Безнең әти бит ул! – ди улы Сәгыйть Миңнуллин. 

Ләйлә Шиһабиева