“Елама, анаң су эчендә ятар”

Йөрәге сыкрый, сулыш алуы авыр иде. Әнисен югалтканнан бирле тормышы бушап калган кебек тоела. Күз алдына һаман әнисе килә: аш күтәреп, кешеләргә ярдәм итеп йөргән ягымлы йөзе, җылы карашы…“Елама, анаң су эчендә ятар”, – дигән сүзләр искә төшә. Әмма ничек түзмәк кирәк? Әнине югалту — йөрәкнең бер өлешен өзеп алу кебек. Бераздан ул йокымсырап китә. Төшендә әнисе — ак яулыклы, елмаеп каршысына килеп баса. – Елама, кызым, мин яхшы, – ди ул, башыннан сыйпап.

Дилбәр сискәнеп уяна. Төш кенә… Өйдә яңадан тынлык. Шул мизгелдә ул аңлый: әнисе белән әйтелми калган сүзләр, соралмый калган бәхиллек йөрәгендә мәңгегә калыр. Дания гомере буе сынаулар аша үтә. Яраткан кешесен сугышта югалта, аннары тагын бер кат бәхетсезлек кичерә. Әмма сынмый. Еламый. Кешеләр алдында көчле булып кала. Кызы Дилбәрен тормышының мәгънәсе итә.
– Минем бөтен бәхетем — кызым, – ди ул.

Ә төннәрен мендәренә капланып, күз яшьләрен яшерә. Дилбәр әнисенең йөрәгендә нинди сагыш ятканын соңрак кына аңлый. Әмма инде соң була.

– Әнием беркайчан да зарланмады… – дип пышылдый ул. – Бары соңгы мизгелдә генә күзендә яшь күрдем…

Назлыгөл