Иремә ышанам… ләкин йөрәгем тыныч түгел

Безнең бер буш фатирыбыз бар иде. Озаграк уйлап йөрдек тә, арендага бирергә булдык. Көннәрдән бер көнне ирем: “Кеше табылды,” — диде. “Яшь кыз, 27 яшьлек,” — ди.

Башта әллә ни игътибар итмәдем, ризалаштым. Кыз килеп урнашты. Акчасын вакытында түли, күршеләрдән дә зар юк, үзе тыныч, пөхтә, тәртипле ди. Барысы да әйбәт кебек…Ирем айга бер тапкыр барып, счетчикларны карап кайта. Һәм менә шуннан соң күңелемә шом керде…

Үзем дә аңламыйм — 40 яшьне узган хатын башым белән, ни өчендер көнләшә башладым. Акылым белән аңлыйм: ирем андый кеше түгел, йөрмәгәнен дә беләм. Әмма йөрәк… йөрәк тыныч түгел.

Квартирант кызны үзем бер тапкыр да күргәнем юк. Ә күңелемдә әллә нинди уйлар туа башлый: “Яшь, чибәрдер… бәлки…” — дип, үз-үземне борчыйм. Кайчак үземә үк оят булып китә. Янәсе, юктан проблема ясыйм кебек. Әмма бу уйлардан котыла алмыйм. Иремә бу хакта әйтергә дә кыенсынам. Ышанам бит мин аңа… әмма күңелдәге шушы вак, әмма тынгылыксыз шик барыбер кимерә. Шуңа күрә сорарга булдым:

Бу — гади көнләшүме, вакытлы халәтме? Әллә чынлап та үземне сакларга тырышуыммы? Тынычланып, барысын да шулай калдырыргамы Яисә башка квартирант эзләү дөресрәк булырмы?

Бәлки, арагызда шундый хәлне кичергән кешеләр бардыр… Киңәш бирегезче. Күңелемә тынычлык табасым килә…

Солтания, Казаннан