«Мин икенче гаиләдә бәхет таптым… ә үз әниемне югалттым»

Чөнки язмышымда булган хәлләрне хәтта үз-үземә дә кабул итү җиңел булмады.

Без Зилә белән беренче сыйныфтан ук дуслаштык. Башта гади генә сыйныфташлар идек, аннары бу дуслык елдан-ел тирәнәя барды. Без бер-беребезгә иң яшерен уйларыбызны да сөйли идек, авыр чакта терәк булдык. Ул минем өчен ахирәт кенә түгел, сеңлем кебек якын кеше иде.

Мин тәрбиягә алынган бала. Бу хакта кечкенәдән белеп үстем. Кайбер кешеләр өчен бу – куркыныч, ышанмаслык нәрсә. Имеш, «геннар» начар булырга мөмкин... Әмма Зиләнең әнисе беркайчан да миннән читләшмәде. Киресенчә, мине үз баласыдай кабул итте.

Без бергә мәктәпкә йөрдек, лагерьларга бардык. Шундагы бер вакыйга минем тормышымны бөтенләй үзгәртте.

Бер елны лагерьда ял иткәндә, Әниләр көненә барысының да әниләре килде. Ә минекесе... килмәде. Ул авырып киткән иде. Мин тыштан көчле булырга тырыштым, ләкин эчемдәге бушлыкны яшерү мөмкин түгел иде.

Шул чакта Зиләнең әнисе без икебезгә дә күчтәнәчләр алып килде. Ул мине кочаклап: «Кызым, син дә безнеке», – дип әйтте. Шул сүзләрне ишеткәч, күңелемдә ниндидер яктылык кабынды.

Мин еш кына аларда кунып кала башладым. Аларның өендә җылылык, аңлау, тынычлык бар иде. Бервакыт, үземнең туган көнемдә, күптән йөрәгемдә йөрткән теләгемне әйттем:
— Минем сезнең белән яшисем килә…

Бу сүзләрдән соң тынлык урнашты. Мин курыктым – бәлки артык әйткәнмендер? Ләкин Зилә мине кулымнан тотты, ә аның әнисе күз яшьләре аша елмайды.

Минем әнием дә бу хәлне сизенә иде, әмма каршы килмәде. Бәлки, ул да минем бәхетле булуымны теләгәндер… Ике гаилә сөйләште. Документлар әзерләнә башлады. Бер гаилә миннән баш тартты… икенчесе мине кабул итте.

Мин яңа гаиләдә чын мәхәббәт, җылылык таптым. Әмма күңелемдә бер сорау һаман яши:
ни өчен мине үз әнием шулай җиңел генә җибәрде?

Мин аны гаепләргә тырышмыйм. Ләкин йөрәктәге яра әле дә төзәлмәде. Кайчак үземне ике ут арасында калган кебек хис итәм: берсе – мине тудырган, икенчесе – мине чынлап яраткан.

Бүген мин бәхетле. Әмма бу бәхет күз яшьләре аша килгәнен беркем дә белми.

Моны укыган кешеләрдән бер генә үтенечем бар:
баланы яратыгыз. Үзегезнеке булса да, язмыш бүләге булса да – аермасын күрсәтмәгез.

Чөнки безгә иң кирәге – ярату…