Нигә кайбер киленнәр шундый кырыс, рәхимсез була?

Исәнмесез, хөрмәтле укучылар!

Бу юлларны мин сезгә йөрәгем әрнегәннән, күңелем тулганнан язам. Киңәш сорар кешем калмады кебек…

Мин хәзер шәһәрдә, көндезге стационарда дәваланам. Авыруым йогышлы түгел — күп химиотерапия алганнан соң тән тиресе кибеп, ярыла башлады. Шуңа күрә табиблар күзәтүе астында йөрим. Үзем районда яшим, әмма шәһәрдә улыбызга алынган фатирыбыз бар. Хәзер анда ул гаиләсе белән яши.

Менә шунда бардым мин… һәм күңелемне телгәләгән хәлгә юлыктым.

Киленем, мине күрүгә, ризасызлыгын яшермәде. “Балаларга инфекция алып кайтасың!” — дип, ачуланып каршы алды. Ә бит минем авыруым йогышлы түгел… Мин аңлатырга тырыштым, әмма ул ишетергә дә теләмәде. Өйдә улым юк иде — эш буенча командировкада.

Шул сүзләрдән соң минем йөрәгем кысылып куйды… Гарьләнүдән, рәнҗүдән күзләремә яшь тулды. Мин бит аларга чит кеше түгел — бу фатирны алганда да без ярдәм иттек: беренче түләүне үзебез бирдек, эчендәге җиһазларның күпчелеге дә безнең акчага алынган. Соңгы елларда гына, үзем авырып киткәч, ипотеканы алар үзләре түли башлады.

Без бит һәрвакыт ярдәм итәргә тырыштык… Ирем белән барган саен, машина багажнигы тулып килә: ит, май, бәрәңге, яшелчә — ни бар, шуны алып барабыз. Чишмә суына кадәр ташыйбыз. “Балалар бит” дип, күңелебез белән бирәбез.

Ә каршыда — салкынлык, рәнҗетү, хәтта гаепләү…

Түзә алмадым. Сумкамны алдым да, бер сүз дә әйтмичә чыгып киттем. Хәзер сеңлемдә яшим. Күңелем тулы сораулар…

Мин нәрсә эшләргә тиеш?
Улыма әйтимме? Әйтсәм, аларның аралары бозылыр дип куркам.
Әйтмәсәм — бу хәл тагын да кабатланмасмы?

Ирем: “Түз, эндәшмә,” — ди. “Югыйсә, киленең балаларны алып чыгып китәргә мөмкин,” — ди.

Мин инде үзем дә авыру, 1 группа инвалид… Көчем дә, сабырым да кими бара кебек.

Нигә соң бу дөнья шулай?
Нигә кайбер киленнәр шундый кырыс, рәхимсез була?
Без үзебез яшьләрне артык иркәләп, шулай бозып бетердекме?

Киңәш бирегезче, зинһар… Ничек дөрес юл табарга?