Шул хәтле авыр, көннәрем елап үза...

Ирем үзем белән бер яшьтә, тик ул гаилә җанлы кеше түгел. Кыскасы, аның белән бергә яши алмыйм. Ул үзгәрә торган түгел, үзгәрәм дип вәгъдә итә, ләкин һаман шул бер балык башы. Аерылышсам да, кая барыйм? Бер балабыз бар. Арендага бирелә торган фатир бәяләрен караган идем, якын килерлек түгел. Әле бит балалар бакчасы өчен түләргә, азык-төлек алырга да кирәк. Баланы ач тотып булмый.

Авылда әнием бер ялгызы яши, 20 мең сум пенсия ала. Ул мине һич тә аңламый. «Аерылам, болай яши алмыйм», – дисәм дә, ул моңа каршы: «Көт, ашыкма, түз», – ди Гомер буе аның белән проблемаларым турында ачылып сөйләшә алмадык. «Кешеләрдән оят, тик кенә утыр», – дип, акырып-бакырып гына әйтте үз сүзен. 

Каенанам үз улын яклый: «Йөрәгемне авыртмагыз», – дип кырт кисә. Олы улы яхшы яши, тормышын алып бара. Кече улыннан да шуны көтәләр.

Каенанам кайчак ачылып китеп гомере буе кыйналып, тормышны үзе тартып яшәвен сөйләп куя. Минем әнием дә шундый тормышта яшәгән. Хәзер миңа да шундый киңәш бирәләр: «Түз...».
Ләкин ничек мин бердәнбер гомерне әниләрнең язмышын кабатлап үткәрергә тиеш?

Ир-ат кеше хатын-кызның хәлен аңларга тиеш бит инде. Ә минем иремә бернәрсә кирәкми, эчсә, кара тавыш чыгара. Бала белән булышмый. Нишлим? Киңәш бирегез әле... Күңелемдәге борчуларны беркем дә аңламый, чөнки барысы да яхшы, җитеш тормышта яшиләр. 

Беркем белән сөйләшәсем дә килми. Тортлар пешереп сатарга телим, ләкин аның өчен дә клиентлар базасы кирәк. Башлаганда үз акчаңнан пешерергә кирәк, теләсә нинди эштә башта акча кертәргә кирәк.
 Кулымда 5 мең сум акчам бар. Шул хәтле авыр, көннәрем елап үза...

Исемем редакция өчен генә