Алсу Вәлиуллина: "Үги әтием мине кеше итте"

– Алсу, сине шәһәрдә туып, авылда үскән кыз дип беләм...

– Чаллы шәһәрендә гаиләдә беренче бала булып тудым. Миңа 1,5 яшь булганда, әти белән әни аерылышкан. Ә инде миңа 8 яшь булганда, әни икенче тапкыр кияүгә чыгып, без Азнакайның Чалпы авылына күченеп киттек. Үги әти белән үстем. Чеп-чи шәһәр баласы булып авылга кайттым, татарча бер сүз дә белми идем. Мине авыл мәктәбенә укырга бирделәр. Чит илгә килеп эләккән кебек бернәрсә дә аңламадым, ә инде берничә айдан татар телендә сөйләшә башладым. “Хәзер сөйли генә түгел, татарча җырлый да беләм”, – дип шаяртам. 

– Үги әтиең белән мөнәсәбәтләрең ничек булды?

– Мин аңа “әти” дип үстем. Җырга мәхәббәтне миндә нәкъ менә әти тәрбияләде. Яхшы җырлаганны күреп, әти белән әни мине музыка мәктәбенә бирде. Авылда музыка мәктәбе булмагач, әти мине җиде ел буе 35 чакрым ераклыктагы район үзәгенә музыка мәктәбенә йөртте. Кайбер балаларның үз әтиләре дә болай булдыра алмый. Ә ул үги әти булса да, минем өчен тырышты, кеше итте. Элеккеге, онытыла барган җырларны өйрәтә иде ул миңа. Әти авылның мәртәбәле кешесе иде, Татарстанның атказанган табибы. Ул авыл хастаханәсендә баш табиб булып эшләде. Авырулар безнең өйгә төнлә дә килеп керә иде. Әти төрле җәрәхәтләрне дәвалады, хәтта бала таптырганы да булды. Өстәвенә әти теш табибы да иде әле ул. Төн уртасында теше сызлап килүчеләрнең тешен алганы да хәтердә. Әти бик белемле һәм тәҗрибәле иде, шигырьләр язды, картиналар ясады. Кызганыч, ул 2004 елда инфаркттан вафат булды. Ә әни авылда баш хисапчы булып эшләде, ул көне-төне эштә иде. Хәзер Казанда яши. Пенсия яшендә булуына карамастан, әле дә эшли.

– Әтиеңне югалту ачысын авыр кичердеңме?

– Авылда Фәридә исемле сеңлем туды. Әти үлгәндә, аңа 11 яшьләр тирәсе иде. Әтинең киткәнен сеңлем аеруча авыр кичерде. Хәер, барыбыз өчен дә тетрәндергеч фаҗига, район һәм авыл өчен дә зур югалту булды. Әтинең һәркайда танышлары, дуслары күп иде. Ул бик ачык күңелле, юмор хисле кеше булды. Яшь чагында хәтта туйлар да алып барган икән. Әнигә кадәр аның хатыны булган. Балалары белән бергә үстек дисәм дә була, чөнки яшь араларыбыз бик аз иде. Һәр каникул саен безгә кунакка килде алар. Әти беркайчан да балаларын ташламады, укытты, эшкә урнаштырды. Ул олы йөрәкле кеше иде.

Әңгәмәнең тулы вариантын "Шәһри Казан. Язмыш" газетасының бүгенге санында укыгыз. Сату нокталарында сорагыз.