Әти хыянәт итте, мин гаепле калдым...

Гомеремдә беренче тапкыр. Хәлем китте, косасы килә, эчем чыдап булмаслык авырта. Тән төзелешем нәзек, ябык булганга күрә, күремнәр шулай соң – 15 яшемдә генә башланды. Шәфкать туташы мине өйгә кайтарып җибәрде. Кайтсам, ишеккә ачкыч керми, чөнки эчтән бикләнгән. Ишеккә шакыдым, кыңгырауга да бастым – ачучы юк. Әти өчен курка башладым, аның йөрәге авырту, бер-бер хәл була күрмәсен, дим. 

Бераздан күрше апа чыкты да, аның белән бергә әнигә шалтыраттык. Әни тиздән эштән кайтып җитәчәген әйтте. Инде нишләргә? Коткаручылар чакыртып, ишекне ватаргамы? Бу мизгелдә ишекне әти үзе ачты һәм беркая да шалтыратмаска кушты. Шул минутта безнең фатирдан әнинең дус кызы чыкты. Чәчләре тузган, күзе-башы акайган. Бу ни бу? Минем үз хәлем хәл, бөтен җирем авырта, берни дә аңламыйм... Сүз уңаеннан, хәзер күрем башланган саен шушы хәлләр исемә төшә...

Нәтиҗәдә әти белән әни аерылышты. Әти бернәрсә дә аңлатып тормады, гафу да сорамады, барысы болай да көн кебек ачык иде. Миңа гына: “Нишләп кайттың син?” – дип бертуктаусыз кабатлады. Янәсе, вакытсыз кайтып комачаулаганмын. Шул вакыттан бирле әти белән сөйләшкәнем юк, әни белән аерылышуында ул мине гаепләде. Әти башка хатынга өйләнде. Әни дә миңа карата салкынайды, ул да гаилә таркалуда мине гаепләде сыман. Шуңа күрә мин бик иртә өйдән чыгып китеп, Казанга килеп урнаштым.