Әти хыянәт итте, мин гаепле калдым

Сезнең газетагызны инде бик күп еллар алдырсам да, моңарчы язганым юк иде әле, гәрчә әнә язам, менә язам, дип талпынсам да. Ә менә бу балага бик тә җавап хаты язасым килде.

Әти хыянәт итте, ә мин гаепле булып калдым, дип өзгәләнеп яза бу бала. Нинди зур кичерешләр кичергән, гаепсездән гаепле булып, әти-әнисенең күңел җылысын югалткан. Фәридә, син бу вакыйганы башыңнан алып ташла. Аларның аерылышуында синең бер гаебең дә юк, син бары тик бер сәбәпче генә булгансың. Әтиең бер кайчан да булса барыбер тотылыр иде. Без капчыкта ятмый, дигән мәкаль бар безнең халыкта. Икесе дә яңа тормыш корганнар. Ир-ат бик тиз оныта баласын. Ата – җизнә, ана – казна була күп очракта. Яхшы әтиләр дә бар анысы, бәхәсләшмим. Ә синең күңелеңдә калмасын, әтиең белән очрашып сөйләшеп ал, күңелең тынычланыр. Иреңнең әти-әнисе булмавы аянычрак, бәлки алардан җылылык алыр идең. Ирең, балаң белән уртак тел табып, аларга бир бар булган назыңны. Дусларың, яраткан шөгылең бардыр. Аллаһа Тәгалә башка төрле хәсрәт бирмәсен, тормышта моннан да катлаулырак хәлләр була. 

Әлфинур Галиева, Азнакай шәһәре.

Фото: ru.freepik.com