Балачакта алынган дәрес — гомерлеккә

Михнәт дип әйтүем, безнең балачакка эш эләкте инде. Әти кырыс холыклы иде: җәен без йокыдан торганчы эшкә чыгып китә, без яткач кына кайтып керә торган булды. Шулай да әтине сирәк күрү дә куркып торыр өчен җитә икән…

Кышын мәрхүмкәем иртән иртүк елгага төшеп, бәке ача иде. Мәктәпкә киткәнче шул бәкедән берничә көянтә су ташу — безнең вазифа. Елга буенда яшәсәк тә, никтер бөтен урам халкы суны безнең бәке аша алды, ә бәкене ачучы әти генә булды.

Берсендә суга киттем — бәке каткан. Янында бер ир басып тора:
— Әтиең бүген нигә бәке ачмады? — ди.
Ачкан инде, таң белән үк! Бер сүз дә дәшмичә өйгә йөгердем, лом белән чиләк алдым да кабат елгага элдердем. Теге ир ломны кулымнан алып, үзе чаба башлады. Мин боз кисәкләрен җыеп тордым. Шулчак ул, чишенеп, трусиктан гына калып, бәкегә төшеп китмәсенме! Мин аны суга батты дип торам, ә ул “морж” икән — су коена. Бер мизгелдә чыгып та басты.

Аптырап карап торганда, артымнан әти килеп җитте. Аты-юлы белән сүгенеп, мине кыйнап кайтарды. Имеш, шәрә иргә карап торам, имеш, бозыклык. Ничек аңлатыйм? Авыз ачсам да, тагын сугачагын беләм бит. Мендәргә капланып, тын гына еладым. Әни дә якламады — әтинең холкын белә иде ул.

Әти ул төнне буе утын ярды — ачуын басар өчен. Беребез дә күз йоммады. Шул сабак миңа гомерлеккә җитте: киноларда үбешсәләр дә, кочаклашсалар да, мин икенче якка борылам. Ул чакта әрнегән идем, хәзер, намазга баскач, уйлап куям: бәлки, әти үзенчә дөрес сабак биргәндер…

Фатыйма Гатауллина, Апас