Бер төндә бәхет кителде: иремне танымый калдым

Юк, минем ирем, беренчедән, баш югалтып эчә торган кеше түгел. Икенчедән, исереп кайтуы да гади генә булмады. Күз-башы акайган, нәрсә сөйләгәнен белештерми, әйтерсең лә, әфьюн йоткан. Төне буе котырды.

Өйдә ватып бетермәгән җиһаз калмады. Инде полициягә шалтыратам дигәндә генә гөрселдәп идәнгә ауды. Балалар куркып бетте, мин елыйм. Беренче мәртәбә шушындый хәл. Әллә соң аракысы шундый туры килгәнме, әллә инде аракы салып биргән кул килешмәгәнме, белмим, ләкин бөтен тормышны чәлпәрәмә китерә язды. Ике арада булган матур мөнәсәбәтләр дә үзгәрде. Иртәгәсен мин аңа күтәрелеп тә карамадым.

Ул да йокысыннан торгач, өйдәге мәхшәрне күреп, моны кем эшләде ди. Җавап та бирмәдем. Балалар белән мин аударып ега ала тоган шкаф түгел ул. Чын ирләр көче кирәк аның өчен. Шуны аңламыймы? Кичен нинди сөйләшү көтәр. Аңлатырмы, әллә башын тилегә салып мине гаепләрме, үзгәрергә теләрме, ант итәрме белмим. Хәтта киләчәгебезне күз алдына китерергә куркам. Өметем өзелде. Бәхет кителү дигән әйбер шушымы икән әллә?

Сания Хисамова.

Әлмәт.