«Картлыгымда да тынычлыгым юк»

Түләүле инде бездә дәвалану. Авырырга язмасын, кан анализларын тапшыру өчен дә зур акчалар түлисе. Карап торам торам да, мин әйтәм, акчасыз үләргә дә ярамый, зират чыгымнары гына да 180 мең сумга төшә диләр. Ярый ла ул кинәт аягыңны сузсаң, әле бит үлгәнче күпме акчаңны даруга түгәсең... 

Күптән түгел бер апаны китерделәр. Кипкән җаныем, гәүдәсе яшүсмер кызларныкы кебек кенә калган. Ашый да, эчә дә алмый. Үзе туктаусыз йөткерә, йөзе-сап-сары. Ире бик тынгысыз икән. Балалары канат очырсалар да, үз гаиләләрендә тынычлап кына яши дә алмыйлар. Чиратлашып төп нигез сукмагын таптыйлар. Бу апаның ире көн саен диярлек холыксызлана, җитмәсә авыру хатынына кул күтәрергә ярата ди, әниләрен яклар, саклар өчен балалары чираттан кизү торырга мәҗбүр.

Дөньясы киң, иркен дә соң, тик урын җитми адәм баласына, сәбәпсезгә тузынып, тилереп, үз тормышын тәмсезли. Хастаханәгә килеп ятуы да, тынычлап авырыйсы килгәнлектән. Төннәрен булса да тынычлап йоклармын, йокламасам да борчусыз гына күзем йомып ятармын, миңа анысы да бик тансык, ди. Кызгананам мин аны. Гомере буе кол булып яшәгән, якасына әҗәл ябышкач та тынычлыгы юк. Кичә ире килгән. Карап торышка бик ямьсез генә бер абый. Күзләре усал, нурсыз. Боерык биреп кенә сөйләшә. Шаккатым. Түзмәдем, кисәтү ясадым, әгәр дә әдәп турында онытасыз икән, палатадан чыгарып җибәрәм сезне, дидем.

Син хатын белән ике арага кысылма, дигән була. Хатыныгыз өегездә, бу бинада авыру белән медицина хезмәткәрләре генә бар, биредәге тынычлык, тәртип ягы өчен җаваплы сак хезмәтенә бер генә сызгырам дигән идем, хатыны белән саубуллашып та тормыйча палатан чыгып шылды бу. Монда аны мин якладым да, әле бит өенә кайтып торасы бар, анда нишләп бетәр икән? Гомере буе мыскыл итеп, тукмап яшәде, картайгач та тынычлыгым юк, ди теге апа. Иң бәхетле кеше – картлыгында кадердә яшәгән кеше икән. 

Сәрия Мингатина. 
Казан.