«Күпме тантаналар синсез үтәр, яңгырамас җырың туйларда...»

«Арча Шамкаена багышлап

Гомерләрне Аллаһ үлчәп бирә
Беркем белми күпме барасы,
Кемдер эзләр калдырмыйча китә,
Берәү була йөрәк ярасы.

Менә син дә яра булып калдың,
Яшьли киттең,кинәт югалдың,
Көтмәгәндә шаянлыгың ташлап
Ахры зәңгәр күккә юл алдың.

Эзләреңдә якты нурлар калды,
Җылы сүзләр халык телендә,
Һәр кешегә игътибарың житте,
Кереп калдың күңел түренә.

Юлларыңда җырлар озата барды,
Ташып тырды уйлар, хыяллар,
Инде менә синең юклыгыңны
Озатып калган кырлар тоярлар.

Гаилә диеп, янып яши белдең,
Яратуың учак ялкыны,
Оныгыңны кулларыңа алгач,
Эшләдең син янып, ашкынып.