Ир һаман үзенекен итте.
– Ай ул мәхәббәт түгел. Мәхәббәт ялгыз булмый.– диде ул, һәм хатынына каршы төшкәнлеген сизеп, өстәп куйды, – Ай мәхәббәт кебек икән, аның янында йолдызлары да балкырга тиеш. Йолдызсыз нинди мәхәббәт инде ул!
Хатын тагын күккә күз атты.
– Син бит миңа яратам дип тә әйтмәдең, – диде ул сүзне икенчегә борырга теләп,– Үзем әйттем бит мин сиңа беренче тапкыр.
Ир аны тагын куенына кысты. Чәчләреннән генә үбеп алды.
– Яратканымны белмәсәң, әйтмәс идең…
Хатын үзе дә сизмәстән аның учларын кысып алды.
– Каян белергә тиеш идем соң мин аны? Синең белән?!.
Ир янә күккә карады.
Хатынның карашы да ниндидер өмет белән аңа иярде.
– Сиңа аны йолдызлар әйтте, – диде ир, һәм кулларын һавага сузды,– Кабыныгыз, сөю йолдызлары!
Хатынның йөзеннән бер мизгелгә, үкенү шәүләсе узды, ләкин ул шундук гаҗәпләнү белән алышынды. Күктә чынлап та бер-бер артлы йолдызлар кабына башлады һәм тиздән бөтен авыл якты нурга чумды.
Ир елмайды.
Хатын да елмайды. Тик аның күзләрендә гаҗәпләү очкыны сүнеп бетмәгән иде.
– Телисеңме, мин аларны биетәм? – диде ир.
– Йолдызлар бии белми.
Һәм ир авыл урамын яңгыратып җыр сузып җибәрде. Хатынның бу җырны ишеткәне юк иде.
– Кай арада өйрәндең син моны? – дип сорады ул, тик шунда ук моңга әсәрләнеп онытылды. Юк, моңга да әсәрләнмәде ул, иренең бик моңы юк иде дә… Тик һавада йолдызлар бии иде. Алар үз биеклекләреннән төшеп, йортларның кыегына тияр-тимәс булып өереләләр, бер-берсенең нурларына күмелеп вальс әйләнәләр иде.
Йолдызлар бии иде!
Алар үзләре дә авыл урамы буйлап, йолдызларга кушылып биергә тотындылар. ….дөнья тагы да яктырып китте.
Дөнья яктырып китте.
Әле төн уртасы гына булуга карамастан, бөтен тирә-юньдә әтәчләр уянып, сөрән салды.
Әтәч тавышына авыл картлары уянды. Киленнәр уянды.
Алар сыерларын савып, көтү куарга әзерләнделәр.
Ә урамда икәү бии иде.
– Нишләп йөрисез монда тилеләнеп! Карт юләрләр… – дип кычкырды кемдер.
Алар урам буендагы эскәмиягә барып утрдылар. Дөнья тынып калды. Йолдызлар сүнде.
Җирне тагын төн ялмады.
Ир елмайды.
– Нишләп йөрисез монда тилеләнеп! Карт юләрләр…– дип кычкырды ул, төн уртасында көтү куарга чыккан халыкка.
Кешеләр талгын гына йортларына шуды.
Урамда тынлык урнашты.
– Хәтереңдәме, – диде ир,якындагы балалар бакчасына ымлап,– Без яшь чакта шунда йөри идек.
– Хәтеремдә, – диде хатын. – Без анда синең белән әбәкле уйный идек…
Иргә бу ошамады.
– Әбәкле генә уйнамый идек, – диде ул хыялга чумып. – Анда мин сине беренче тапкыр үпкән идем.
– Синме? Минеме?!
– Сине!!!
Ирнең бу сүзе әллә ничек татлы булып тоелды һәм хатын иреннәрен очлайтып каршы төште:
– Бер дә хәтерләмим. Ничек итеп?!
Ир хәзер үбеп алырга тиеш иде. Тик ул үпкәләде.
– Шуны да хәтерләмәгәч инде…
Хатын тагы да назланды
– Ә син искә төшер.
Һәм үзенең ник алай дип әйткәненә үкенеп куйды. Тик соң иде инде, ир аны назлы гына итеп бакча ягына әйдәде:
– Кереп чыгыйк әле. Яшьлек искә төшсен.
– Юк! Кермибез!
Дәвамы бар
Кызыклы яңалыкларны күзәтеп бару өчен безнең МАХ каналына кушылыгыз.
Комментарийлар