Әбинең хәлен сорадым. “Үлде бит ул”, – димәсенме?

Сабыр булмаса, бездән бер кат аста торучы Фәймә апа ишегебезне әллә ничә тапкыр шакыган, балаңны тыясыңмы, юкмы, дип әллә ничә менеп кычкырган булыр иде. 

Шәһәр йортында яшәгәч, күрше фатирларда нәрсә булганы таш стеналар аша башкаларга да ишетелеп тора шул. Соңгы елларда Фәймә әбиебез безнең фатирдагы тормыш белән яшәде. Бала башта елак булды, төннәр буе елап әбиебезгә йокы күрсәтмәдек. Тәпи киткәч, тиктормас гиперактив малай буларак тагын әбигә тынгы булмады. Бөтен бүлмәләрне бер итеп уйнавында булды. Балалар белән эшләүче апам, безнең ничек уйнавыбызны, яшәешебезне белгәнгә, астагы күршегез көнгә ничә менә, дип сорады берсендә. Бер тапкыр да менгәне юк диюменә, үзең төшеп рәхмәт әйт, андый күршеләр бик сирәк була, диде. 
Төштем. Хәлне аңлаттым. “Кызым, борчылма, мин бала үстергән кеше, беләм, бала уйнап үсәргә тиеш. Сүз әйтмим, таза-сау булып кына үссен”, – дип озатып калды. Әллә нигә бер урамда очратканда да Фәймә ападан гафу үтенәм, ник борчыласың, ул бер бүлмәдә уйнаганда мин икенчесендә булам, ди. Менә шулай алты ел яшәдек без.

Шушы көннәрдә генә күрше әбиебезнең мәңгелеккә китүен белгәч шулкадәр авыр булып китте. Дөресрәге, без аның вафат булуын белми дә калдык. Декабрьнең уннары иде, күрше йорттагы бер апа очрады да, сезнең подъезда кем үлде ул, шимбә көнне алып чыгып киттеләр, ди. Белмим, бездән булмагандыр, ишетер идек, берәрсе вафат булса, бөтен йорт белә, дим. Шикләнеп, йорт җитәкчесеннән дә сорадым, ул да белмәде. Бер көнне эштән кайтканда лифтта Фәймә апаның улы Илдар абый белән мендек. Әбинең хәлен сорадым. “Үлде бит ул”, – димәсенме? Кайчан, дим. “7 декабрьдә”, – ди. Беркемне дә борчымыйча кинәт кенә вафат булган ул.