«Аллаһы Тәгалә юк ул, ышанмагыз, ашагач “амин” тоту – җинаять...»

Ул елларда балалар саны җитмәгәнгәме, әллә буш бүлмәләр юклыктанмы, без ике сыйныф – беренчеләр һәм өченчеләр бергә укыдык.

Менә шундый сөенеп йөргән көннәрнең берсендә безнең сыйныфка мәктәп коллективын дер калтыратып торган завуч абый килеп керде. Ике сыйныф укучылары бердәм басып сәламләгәннән соң, ул безгә болай диде:

– Балалар, кайсыгыз ашаганнан соң амин тота, кулларыгызны күтәрегез, шуларны пионерга алабыз, – диде. Билгеле, пионерга бик керәсебез килә, аннан соң “амин” тотуыбыз да хак. Өченче сыйныф укучыларының дәррәү кул күтәрүләрен күреп беренчеләр дә иярде. Бары апалы-сеңелле ике кыз гына күтәрми калган иделәр. Завуч абый әби-бабалары белән яшәгән малай янына килде дә:
– Йә, Габдуллин, укып күрсәт әле, – диде. Күңеле күтәрелгән Габдуллин ике кулын күтәреп:
– Әтгаоманә... – дип укып та китте. Аллаһу әкбәрдән соң: – Әткәй-әнкәй, рәхмәт, – диеп өстәп тә куйды. Һәркайсыбызның йөзендә канәгатьлек билгеләре, ә менә апалы-сеңелле Әхмәтҗановаларның гына хәле шәптән түгел иде, безнеңчә. Шул сөенечле йөзләребез белән сыйныф җитәкчесенә төбәлдек. Аның йөзендә нигәдер сөенеч чаткылары түгел, ә ниндидер каушау, фаҗига чалымнары бар иде. Завуч абый безне эттән алып эткә салып сүгеп, пионерга керергә лаек түгел икәнебезне төшендереп биргәч, мескен апабызны нинди хәлгә куйганыбызны аңладык. 

Ул чакта әле безгә: “Аллаһы Тәгалә юк ул, ышанмагыз, ашагач “амин” тоту – җинаять, дип аңлатучы булмаган, Габдулла Тукайның “Туган тел” җырының соңгы куплетын җырларга ярамый, диюче табылмаган иде.