“Әниләрнең өе янган иде, хәзер үзебез шул хәлдә, янгын безнең өйне дә юк итте”

– Кичке сәгать тугызынчыларда булды бу хәл. Өйдә үзем генә идем. Мин авылда әбиләр карыйм, сыерны савып кереп, график төзергә утырган идем. Шуннан күрше малае йөгереп кереп, янасыз бит, машинагызның ачкычы кайда дип кычкырды. Мин куркудан өстәлдә яткан телефонымны да алмыйча, чыгып йөгердем. Машина ачкычы капка артында эленеп тора. Кайда икәнен әйттем дә, ирем белән олы кызымны эзләп чаптым. Кызым мунчада булган, минем тавышны ишетеп йөгереп чыкты. Ирем бакча артыннан терлекләргә чапкан печәнен алып менеп ята иде. Безнең ишегалды каплаулы итеп эшләнгән. Сарайга керерлек түгел иде. Сыерыбыз, иткә дип үстергән бозавыбыз, аннары тагын өч айлык кечкенә бозавыбыз янып үлде. Аллаһка шөкер, үзебез исән-сау. Берничә атна элек кенә авылда янгын чыгып, оныгы белән әбисе янып үлгән иде. Шуны уйлыйм да, үзебезнең исән калуга сөенәм. Әлегә яшәп торырга урыныбыз бар, әнинең бертуган сеңлесенең өендә без хәзер, – дип сөйләде безгә Гөлнара Хисамиева.

Шушы янган йортны унбиш ел элек кенә авырлык белән тырышып-тырмашып төзеп чыккан булганнар. Барын юк итеп, бөртекләп җыйган малыбыз иде, ди Гөлнара ханым. Үзләре йорт салып керер алдыннан аның әтисе белән әнисе яши торган йорт та янган булган. 
– Йортлары бик зур иде. Авылдашлар, туганнар ярдәме белән өйне торгыздылар. Әмма анда әти ике генә ел яшәп калды. Алты ел элек әнине дә җирләдек. Шуннан бирле янгыннан курку хисе калды миндә. Арты хәерле булсын. Аллаһ кушып, йорт җиткизмичә булмас инде. Ярый әле йортны иминиятләштергән идек. Авылдашлар да ярдәм итә. Барысына да Аллаһның рәхмәте яусын, – дип рәхмәтләрен җиткерде Гөлнара Хисамиева.