Джипка утырдым, дигәч тә...

Узарга телидер инде бу дим, әмма кая анда – “бөке”нең кызган мәле. Рульдәге ирем әйтә: “Юлына чыгуны яратмады бугай”, – ди. 

Джип белән идарә итүче ир-егет кызу канлы булып чыкты, “поребрик”ка менеп безне узды. Тәрәзәне төшереп нидер кычкыра үзе. Янәсе, машинасында балалар утыра, ә без аның юлын кискән. Балалар булгач, ни сәбәпле азаплана-азаплана поребрикка менәсең соң? Ирем аңа: “Гафу ит”, – ди. Бу һаман тынычланмый, алдыбызга чыгып туктады да, машинасыннан төште. Иремә машинаны бикләп куярга куштым. Юләр белән юләр булып булмый бит инде. Күзләре үгезнеке кебек ярсу, ачуыннан шартлар дәрәҗәгә җиткән.

Безнең машина янына килде дә, бөтен көче белән тәрәзәгә сукты, ишекне каерып ачмакчы була. Шуннан кулыма телефон алып төшерә башладым. Телефонны күргәч, ул да безнең машина номерын төшереп алды. Аннары миңа: “Дура”, – диде дә утырып китеп барды. Джипка менеп утырганга үзен шулай текә тоттымы соң бу? Аңламадым...