"Кан эчендә ятам, гильзаны күрәм, үзем, әнисе кая, исәнме икән?" дип уйланам..."

175нче мәктәптәге фаҗига вакытында киллерның корбаннарының беренчесе Мулланур Мостафин була. Төрле елларда Балык Бистәсе районында мәктәп директоры, хәтта колхоз җитәкчесе булган Мулланур абыйның кызы Таңсылу, интернетта, социаль челтәрләрдә төрле имеш-мимешләр йөрүе турында язып, аларга ачыклык кертергә булган. Бу хакта ул үзенең инстаграмында язды.

Әтиемнең хәле турында хәзер язарга була дип уйлыйм. Ниһаять, бүген иртән аның белән күрешә, хәтта сөйләшә дә алдык. Операциядән соң аңа сөйләргә авыр. Әтием ничек булганын барысын да сөйләде.

Керә торган урында вахтёр утырган. Әтием чыгу юлына юнәлгән, нәкъ шул вакытта аңа гимназия территориясендә нәрсәдер эшләргә кушканнар. Ике ишек арасында үтерүче белән очрашкан. Җинаятьче керә торган җирдә кемгәдер аткан. Әтием аңа "нишлисез сез" дип барган. "Җаныкаем, мин аны туктата алырмын дип өметләндем" ди. Җинаятьче аркылы үтеп йөри торган ишек аша аткан. Әтиемнең корсак тирәсенә бик күп ярчык эләккән. Бу вакытта вахтёр хатын моны күреп, тревога төймәсенә баскан. Җинаятьче коралын яңадан корып, әти янына кабат атарга дип килгән. Башына атып, китеп барган. Тидерә алмаганын, бәлки, күрмәгәндер. Пуля башына тигән, әмма, шөкер, зур зыян килмәгән.