Хәния Фәрхинең кече кызы Алсу: «Әни безне беркайчан да ачуланмады»

...Безнең гаиләдә һәр туган көнебездә әти белән әнинең бәйрәм оештыруы күркәм гадәт иде. Без әле балалар бакчасына йөргәндә – бөтен төркемебез белән, мәктәптә укыганда, бөтен классыбыз белән кунакка чакырдылар. Җыйнаулашып, батут үзәгенә батутта сикерергә барабыз. Әни дә рәхәтләнеп безнең белән күңел ача, безнең дусларыбызны үз баласыдай якын итә, ярата иде.

Кыш көне яраткан шөгылебез – тимераякта шуу. Тимераякта шуарга әни дә бик ярата иде. Әти безнең өчен ишегалдында боз катыра иде хәтта. Чаңгыда йөрүне дә бик яраттык. Без урманга якын гына яшибез, әнинең буш вакыты булды исә, гаиләбез белән чаңгы шуарга чыга торган идек. Әни чаңгыда бик яхшы шуа иде, текә таулардан да выжылдатып кына шуып төшәр иде.

Гомумән, безнең әни бик миһербанлы, йомшак бәгырьле кеше иде. Ул безне беркайчан да ачуланмады. Беркайчан да! Аның белән рәхәтләнеп сөйләшеп, киңәшләшеп була иде. Нәрсә генә эшләсәк тә, ул безне аңлый торган иде. Хәер, без үзебез дә ул ачуланырлык гамәлләр кылмаска, аларны ачуландырмаска тырыштык».

Хәния Фәрхи истәлегенә багышланган «Онытылыр, димә» китабыннан алынды.