Тормышның иң рәхәт чагы

Танышып өлгермәгән Казан каласы бик зур булып чыкты. Иртәнге бөкеләр, халык саны, машина күплеге аркасында гомеремдәге беренче дәрескә – беренче парга соңга кала яздым. Җитмәсә өстемә кофе да түктеләр. Күтәренке кәефнең кичкә таба «к» хәрефе дә калмаган иде. Хәтта: «юк, булдыра алмыйм, өйгә Әлмәткә кайтасым килә», – дип, еларга да өлгердем. Әмма курсташларым, кураторым белән танышып, студентлык билетын алгач, күңел бераз тынычланды. Шулай итеп, гомеремнең яңа этабын башлап җибәрдем. 

Киләсе көннәрдә фәннәр һәм укытучылар белән таныштык. Аларның һәрберсе үзенчәлекле: берсе мөлаем йөз белән каршы алса, икенчесе: «миннән «автомат» көтмәгез», – дип, алдан куркытып куйды. Шуңа да карамастан һәр дәрес кызык, җылы атмосферада уза бирә. Яңа әйбер гел җәлеп итә бит ул. 
Белем алу гына түгел, сәнгатькә дә вакыт таптык. Монда иң сәләтлеләрен кастинг аша сайлап алалар. Анысын да үттек. Беренче курс студентлары көнендә үзебезне күрсәтү мөмкинлеген оттык. 

Студент елларының икенче ягы да бар бит әле. Ул да булса – тулай торак – Универсиада авылында барган тормыш. Әйе, укудан кайтуга өстәлдә көтеп торган әнинең пешкән ризыклары туган йортта калды шул. Әмма университеттан арып-талып кайтып, уртак аш бүлмәсендә ашарга пешерүнең аерым бер ләззәте бар икән. Кич белән бергә җыелып карбыз йә кавын ашавы гына да ни тора! Тулай торакта башка милләт студентлары да бар. Алар белән вата-җимерә инглиз телендә сөйләшергә, кытайча «нихао» дип сәламләүгә өйрәнергә дә өлгердек. Беркөнне хәтта без – үзебезнең татар халык ашларын, ә алар үзләренең традицион аш-суларын әзерләп, кич буе сыйланып утырдык. Монда тормыш көне-төне кайный.

Кемнән генә сорама, иң рәхәт һәм кызык чак – студент еллары, дип җавап кайтара. Мин моңа әле үзем дә инанырмын. Шунысын беләм: алда таудай сынаулар, ачышлар, үзүсеш көтә.

Алсу Мансурова, студент.

Фото Пиксабай