"Әйберләремне урлар өчен минем белән йоклаган бит егетем..."

Күп тә үтмәде, ул икенчегә өйләнде. Аның өчен бик шатландым. Миңа гына насыйбым очрамады, тик шулай да сабыр гына көттем. Ә бервакыт Мансур исемле ир-ат белән таныштым. Ул тормышымның астын өскә китерде. Яхшы һәм начар мәгънәдә. Барысы да матур гына башланган иде, ул миңа көн дә диярлек сюрприз ясады, чәчәкләр, бүләкләр ташыды. Тәмам башымны әйләндерде, яратудан башымны югалттым.

Беркөнне Мансур иртән шалтыратып, авариягә эләгүе турында хәбәр итте, тиз арада аңа акча күчерүемне сорады. Ике дә уйламыйча картасына акча күчердем. Шуннан соң ул юкка чыкты, телефоны сүнгән иде. Борчылдым, кайгырдым. Бер атнадан соң пәйда булды. Янәсе, хастаханәдә яткан, шул сәбәпле минем белән хәбәргә чыга алмаган. Акча күчергәнем өчен рәхмәт әйтте. Ышандым инде. Бу хәлдән соң мәхәббәтебез тагын да көчәйде, яңа сулыш алды. Ул миңа күченеп килде һәм без бергә яши башладык.

Бервакыт мине ашыгыч рәвештә төнге сменага эшкә чакырттылар. Иртән өйгә кайтып керсәм, ишек ачык. Фатирдан телевизор, планшет, алтыннар, ноутбук юкка чыккан. Мансур мине талап качкан! Әйберләремне урлар өчен минем белән йоклаган бит бу хәшәрәт!