“Иреңнең яңа хатыны сиңа бозым ясаган, тик син борчылма, барысы да үзенә әйләнеп кайтачак”

Сүз бер танышым турында. Без аның белән күп еллар элек бергә эшләгән идек. Шул чорда Фәния Наил исемле егеткә гашыйк булып, шуңа кияүгә чыкты. Аларда Таһир белән Зөһрә мәхәббәте иде. Эштә кызлар бик көнләшә иде Фәниядән. Бераздан ул балага узды да, декретка китте. Шуннан соң бу эшкә чыкмады, безнең аралашу да өзелде.

Берничә атна элек Фәнияне социаль челтәрдә таптым. Башта ышанмадым, чөнки исем-фамилиясе аныкы, ә йөз-кыяфәте бөтенләй башка кешенеке иде. Фотода бик таушалган, ямьсезләнгән, картайган хатын иде. Баксаң, Фәния икән ул. Сүз башлап язарга кыенсынып йөрдем дә, берничә көннән барыбер яздым. Ул мине шундук танып алды, миңа бик шат иде ул. Сизеп торам, аралашуга сусаган иде Фәния.

Наил белән өйләнешкәннән соң, боларның икезәк уллары туган. Фәния өй, бала мәшәкатенә чумган арада Наил читкә йөри башлаган. Фәния башта күз йомган, тавыш чыгармаган. Татар хатыны түзә бит инде ул, балалар хакына дип яши. Тик бераздан Наил “мин синнән китәм, башканы яратам” дип өйдән чыгып киткән. Фәния ике баласын кочаклап утырып калган.