Оятсыз хыянәтчене ыштансыз калдырып, урамга куып чыгарыргамы? (Тормыш язган хикәя)

– Элеккеге исерек әшнәләрең белән араңны өзмәсәң, минем янымда эзең дә булмаячак. Әгәр башка хатын-кыз янында чуалганыңны ишетсәм йә күрсәм, шунда ук артыңа тибеп, урамга куып чыгарам! Мәсхәрәле “өченче артык” роле минем өчен түгел. Изге урын буш тормый, диләр. Ялгызым салкын мендәр кочаклап, елап ятар дип уйласаң, ялгышасың...
– Юкка нервларыңны бетермә, матурым! Беркайчан да сине борчуга салмаска ант итәм! Без бик әйбәт яшәрбез, – дип кысып кочаклап, хатынының алсу иреннәреннән үбеп алды Рәмисе.

...Чирек гасыр вакыт эчендә төрле авырлыклар, якыннарын югалту ачыларын кичерсәләр дә, бер-берсеннән читләшмәделәр, кулга-кул тотышып, уртак максатлар куеп, дус-тату яшәде Галиуллиннар. Арага салкын җил кертмәделәр, хөсетле бәндәләр аша читтән килеп ирешкән гайбәт сүзләргә карап, үзара тәмсезләшмәделәр, юкка-барга исләре китмәде.

“Бер болганмай су да тынмай, болганмай булмай-булмай”, – дип җырлый иде күршедәге башкорт бичәсе Нәзибә түти. Соңгы елларда иренең ял көннәрендә дә эшкә йөрүе, башкалар “дистанционкада” хезмәт куйганда, очынып өйдән чыгып китүләре, офистан соңга калып кайтулары ошамаса, телефонын машинасында калдырып керүләре сәер булып тоелса, хатынның вак-төяк бизәнү әйберләре өйдән юкка чыккалавы аптырашта калдырса, иренең бакчадан, яшелчә саклагычтан ”хезмәттәшләренә” күчтәнәчкә җиләк- җимешләр алып киткәләвен сизгәләсә дә, Самирә мондый вак-төяк өчен өйдә тавыш чыгармады.

Иренең түшәктә суына төшүен аның эштән арып кайтуына сылтады. Хатыны икенче каттагы йокы бүлмәсенә кереп яткач, кайгыртучан ире бичәсенең өстенә җылы юрганын ябып, татлы йокы, тәмле төшләр теләп, битеннән үбеп: “Матурым, мин соңрак ятармын инде. Язып бетереп, иртәгә тапшырасы ашыгыч эшләрем бар”, – дип, астагы каттагы эш бүлмәсенә кереп китә иде. “Шөкер, аек акыллы, сабыр холыклы, кайгыртучан ирем тормыш җаена төшенде. Акчага, әйбергә аптырамыйбыз. Хезмәт хакы мактанырлык булмаса да, бар тапканын өйгә алып кайтып куя. Кирәк җиремә алып бара. Кибетләргә, базарга кирәк-ярак алырга ул йөри. Түләүләрне ул түли. Туганнарымны якын итә. Олыгаеп килгән мәлемдә, минем дә артыгын кайгыртмыйча, үз җаема тыныч кына яшәр көнем булган икән”, – дип сөенә иде Самирә. 

Иде генә шул. Иделлияне бер очрак җимермәсә. Зал ягындагы йомшак диванында йоклап киткән Самирәне йокы бүлмәсендәге сәер “чең-чең”нәр сискәндереп уятты. Беркадәр шыпырт кына тыңлап яткач, иренең төн уртасында кем беләндер бирелеп СМС язышып утыруын чамалады. Рәмиснең: “Пока, матурым! Тыныч йокы! Сөйләшә алмыйм!” – дигәнен дә ишетеп калды. Ишекне сак кына ачып керсә дә, ире сизеп алды. 

Ул төндә Самирәнең күзенә йокы кермәде. Үзенең тормыш юлын күздән кичереп, кайда ялгыш җибәрүен анализлап, башы тубал булды. Телефоннан язышучы хатын уртак танышлары булып чыкты. Бер ел элек ире авырып үлгән. Парлы чакта да, зарлы иде ул. Ире эчте, яман көнләште. Җил исмәсә, яфрак селкенми, диләр. Димәк, нидер сизенгән... Шактый сөйкемле, Самирәдән яшьрәк хатын ул. Язышуларыннан күренгәнчә, күптәннән аралашалар. Самирәнең ире юл уңаеннан аны бакчадан эшенә алып барып куя икән. Иртәгә иртән, үз хатынын Казанда калдырып, сөяркәсен бакчага алып барырга сүз куешкан мәлләренә тап булган хәләл бичәсе. 

Инде нишләргә? Башны юләргә салып, бер юлга дәшмичә калыргамы? Өйләнешкәндә куйган катгый таләбенә таянып, оятсыз хыянәтчене ыштансыз калдырып, урамга куып чыгарыргамы? Галиуллинннар ЗАГСта язылышмаган, мәчеттә укылган никах белән гаилә корганнар. Фатирлары, бакчалары асылда хатыны казганып эшләп тапкан акчага, электән ул туплаган маяга сатып алынганга күрә, Самирә исемендә. Хыянәтче ирен өйдән очыртып чыгарса... Моннан кем отачак? Бомж хәленә калган Рәмисне теге ут күзле хатынның буй җиткезгән уллары кочак җәеп кабул итәрме соң? Болай да ипотекасы түләнеп бетмәгән бер бүлмәле фатирга биш кеше көчкә сыеша бит алар. Сөмсез сыер кебек өйләренә барып керсә, мәрхүм аталары кебек кырыс холыклы, каты куллы ир-егетләр, сыек буынлы, йоннан төрелгән Рәмисне тукмап, он-талкан итәчәкләре көн кебек ачык. Дуамал кыланып, башына җитүләре дә ихтимал... 

Самирә ханымның сөйләвенчә, хыянәте фаш ителгән ире, аңа ярарга тырышып, ничаклы янәшәсендә бөтерелсә, бер алдына, биш артына төшеп, гомер иткән бичәсен матур сүзләр белән коендырса да, аңа карата ышаныч югалгач, бергә яшәүләренең яме калмаган. Ир бирмәк-җан бирмәк, дип юкка әйтмәгәннәр. Гомер көзенә аяк баскан мәлдә, ялгыз калу да сөенечле хәл түгелдер. Самирә ирен гафу итә алырмы? Сизгер күңеленә кереп урнашкан рәнҗү хисләре киләчәктә аңа карата салкын битарафлыкка, йә нәфрәткә әверелерме? Үкенечле-әрнешле хисләре үзен эчтән ашап, хатынны авыруга сабыштырып, вакытсыз кара гүргә кертерме? Тәмам аптырашка калган ханым, эч серләрен ачып, миннән акыллы киңәш сораган иде. Үземне аның урынына куеп каргач, тәннәрем чемердәде. Мондый хәлгә калудан Аллам үзе сакласын! Алай итсәң дә – “вай!”, болай итсәң дә – “вай!”. Танышымны юатырдай саллы сүзләр таба алмадым. 

Хәмидә Гарипова.