Ата-ана хакы

Пәйгамбәребез Мөхәммәд (с.г.в.) бер яшь егеткә: «Син - әтиеңнеке, синең тапкан малың да - әтиеңнеке», - ди. Бу хәдис белән балаларның әти-әни алдындагы бурычы ачык итеп бәян ителә. Адәм баласы, бу бигрәк тә ир балаларга ныграк кагыла. «Мин инде балигъ булдым, үз көчем, тырышлыгым белән мал табам, тапкан малыма үзем хуҗа», - дип, ата-анасын онытырга тиеш түгел. Безнең борынгы бабаларыбыз: «Кеше үзе мал табып яшәгән чорында тапкан малының бер өлеше белән бурычын түли, бер өлешен бурычка бирә, ә бер өлешен суга сала», - дигәннәр. Кешенең бурыч түләве - ул ата-анасын карарга тотылган мал, ә бурычка бирүе - балаларын үстерергә тотылган өлеш, ә инде суга салуы - үз тормышын алып баруга тотылган малы.
«Ни чәчсәң - шуны урырсың» дигәне дә шуңа аваздаш. Ата-анаңа булган мөнәсәбәтне балалар күреп үсә һәм үзең картайгач әти-әниеңә карата гамәлең балаларың тарафыннан үзеңә үк әйләнеп кайтачак. Адәм баласы үзенең әти-әнисенә карата булган изгелеген алар гүр иясе булгач та дәвам итәргә тиеш. Пәйгамбәребез (с.г.в.) бер хәдисендә: «Эшли ала торган иң яхшы гамәлләреңнең берсе - вафат булган әтиеңнең дусларына изгелек кылу», - дигән. Адәм баласы әтисенең дустына изгелек кылып, үзенә дә, вафат булган әтисенә дә савап җыя ала. Чөнки шундый игелекле баланы ул үстереп, тәрбияләп калдырган бит.