Улымның гамәлләре өчен оят

Әтисе белән бер-беребезгә караштык та, яшьләр эшенә тыкшынмаска булдык. Бер көнне сәүдә үзәгендә йөргәндә, Инизаның дус кызы белән күрештек. Ул сүз арасында Инизаның йөкле булуы турында әйтеп куйды. Мин Иниза белән элемтәгә чыгарга тырышып карадым, тик ул телефонны өзеп куя иде. Иниза турында улымнан ни дә булса сорарга тырышып карасам да, ул сүзне икенчегә борды. Янәсе, Инизаның йөкле икәнен төгаен белми. Әмма кыз аңа шалтыратып йөдәтмәгәч, бу иң кулае дип саный.

Без әтисе белән түзә алмадык, Инизаның өенә киттек, кыз теләмичә генә сөйләште. Улыбыздан йөкле булуын әйтте. Әнә шуңа күрә аралары да суынган, улыбыз аның бала көтүен белгәч үк, кызны ташлап киткән. Оныктан баш тартмаячагыбызны белдердек. Ярдәм итәрбез, дип ышандырдык. Икенче көнне үк Инизаны хастаханәгә алып киттек. Бөтен кирәкле анализ тапшырып, УЗИ үттек. Оныгыбызның малай буласын белдек. 

Инизаның бик кысан фатирда, әнисе, үги әтисе, абыйсы һәм аның хатыны белән яшәвен белдек. Кызга безнең икенче фатирыбызга (аны арендага биреп тора идек) күчәргә тәкъдим иттек. Улыбыз Иниза янына баруыбызны белгәч, җәнҗал куптарды. Янәсе, икенче фатирыбызда яңа кызы белән яшәргә уйлаган. Ә «бала үстерешергә аның уенда да юк, ул әле бик яшь». Әтисе түзмәде, яңагына сугып җибәрде. Улыбыз үпкәләде дә, өйдән чыгып китте. Ирем дә сүзендә бик каты торды, кызлар белән йөри белгән бит, җаваплылыкны да үз өстенә алсын, балалыктан чыксын, оныгыбыздан йөз чөермәячәкбез, дип кычкырды. Ә миңа улым кызганыч, ул бездән тәмам ераклашачак бит.