Үзеңне Аллаһының бер колы гына булуыңны аңлау кирәк...

Кешенең Аллаһ кушканнарны үтәп, шәригатьчә яшәргә омтылыш ясавы зур адым булып тора.

Хакыйкатьне табу, күңел тынычлыгын булдыру бик тә күркәм гамәл. Әмма нәкъ менә шул вакытта кеше янында аңа ярдәм итә, аны аңлый, дөрес һәм кирәкле киңәш бирүченең булуы мөһим. Пәйгамбәребез салләллаһу галәйһи вә сәлләмнең күңелләргә тынычлык бирә торган мәшһүр хәдисе бар. Ул: “Җиңеләйтегез, әмма авырайтмагыз, сөендерегез, әмма нәфрәтләндермәгез, читләштермәгез”, – дип әйткән (имамнар Әл-Бохари, Әл-Мөслим хәдисләр җыентыгыннан).
Әгәр бу сүзләрнең һәрберсен сөекле Пәйгамбәребезнең әмере итеп кабул итсәк һәм алар буенча эш кылсак, динне күркәм яктан күрсәтүдә, әйләнә-тирәдәгеләргә ирештерүдә үз өлешебезне кертүчеләрдән булыр идек. Чыннан да, хәдиснең капма-каршысы булган “авырайту, борчуга салу, нәфрәтләндерү, читләштерү” сүзләре күпләрнең дин турындагы күзаллавын үзгәртә, Аллаһыга каршы җаваплы адым ясауларын тоткарлый. 

Диндә шактый еллар булган, шәригатьчә яшәүне көнкүрешкә кертеп җибәргән кеше бу гамәлләргә ияләшеп кенә килүче кардәшенең хәленә керә белсен иде. 
Расүлебез бер хәдисендә: “Җирдәгеләргә мәрхәмәтле булыгыз, сезгә дә күктәгеләр (фәрештәләр) мәрхәмәтле булыр”, – дип әйткән (имамнар Тирмизи, Әбү Давыд, Әхмәд). Чыннан да, мәрхәмәтле, олы җанлы була белү кешене бизи, бөекли торган сыйфат. Кызганычка, күпләр аңа ия түгел, ә булдырыр өчен тырышлык, үзеңнең Аллаһының бер колы гына булуыңны аңлау кирәк. Үзеңне күп нәрсәләргә ирешкән, Аллаһыга якынайган дип санап, бүтәннәргә өстән аска карау, аларны тәнкыйтьләргә ашыгу мөселман кешесенә килешә торган гамәл түгел.