Елга бозында хоккей уйнаган балалар кая югалды?

Элек елга өсләрен көзге сыман ялтыратып балалар хоккей уйныйлар иде. Итек киеп мин дә абыйлардан калмыйча йөгереп йөрдем әле аяк араларында комачаулап. Әтиләр бәке тишәләр иде. Шуларның берсен дә күрмәссең хәзер. Елга өсте кар көртенә тулган. Мин, дөресен әйткәндә, балаларның хәзер чаңгыда йөргәннәрен дә күргәнем юк, кая ул елга бозын кардан көрәү! Хәзер сулар өйгә кергән, бәкенең дә кирәге юк. Яхшырак итеп яшәү әйбәт анысы, кемне дә гаепләмим, ләкин балалар урам уеннарыннан бизделәр. Бизделәр дип, бөтенләй урамга чыгып йөрмиләр.

Иртән мәктәпкә баралар да, төштән соң өйгә кайталалар, менә шуннан соң урам йөзенә чыгып та басмыйлар. Без үскәндә кичен әти-әнигә булышырга дип терлекләр карашырга чыга идек, хәзер бит авылларда терлек тә асрамыйлар, балаларга кушарлык эш тә юк. Ялкау буын үсеп килә дибез, үсә инде, авылда да шәһәрчә итеп көн күргәч. Ярар, дөнья көткәндә эшен эшләргә өйрәнерләр, ашыйсың килсә пешереп ашыйсың, чиста киемең бетсә юып киясең инде ул. Ничек кенә  теләсәк тә элеккеге заманнарны кире кайтара алмыйбыз инде без.  

Асия Корбанова.
Кайбыч.