Казларны урлап суйдык

Үземне белә башлаганнан бирле каз суярга, әдәби тел белән матур итеп әйтсәк, каз йолкырга кеше чакыра торган идек. Юк дигәндә дә, берничә кеше килә, серләшеп, сөйләшеп, эшнең беткәнен дә сизми каласың. Гармун тартып, уйнап-җырлап йөрмәсәң дә үзенә күрә каз өмәсе. Затлырак итеп ризыгын да әзерлисең, бәлеш тә өстәл түренә менеп кунаклый. Без балачакта кеше чакырмый үзләре генә каз суючылар турында өлкәннәр: «Казларын урлап суеп бетергәннәр» - дип, бераз гаепләп сөйли торганнар иде. Быел үзебез дә шул караклар исемлеген тулыландырдык. Минем исә, гаеп бездә түгел, дип, Кар бабайга шелтә белдерәсем килә. Көннәр җылы тора, зур суыткычың булмаса, хезмәт куеп үстергән казларыңның бозылып әрәм булуы да бар. Шуңа күрә, быел әбинең казларын «урлап», өчкә бүлеп суйдык. Әлбәттә, уңган-булган татар хатыннары һәр мәсьәләнең чишелешен таба белә.
Арчада яшәүче Ясирә Фазлыеваның киңәшләрен газета укучыларыбызга да җиткерәбез. Бигрәк тә быелгы карсыз көздә кирәге чыгар.