Тавыкларымны төлке ашаган

Без су буенда яшибез. Тавыкларым көнозын ярда мәш килә, җим чүпли, агып яткан инеш суын эчә. Беркөнне кич тавыкларымны барлый башласам, унбише җитми бит. Куркуга төштем, һәр кич үзләре кунакчага менеп кунаклыйлар иде, ә бүген егермесеннән бары бишесе генә кайткан. Икенче көнне күршем борчылып керде, еламый гына инде, сигез тавыгымны төлке тоткан бит, ди. Су буенда тавыкларның йоннары гына тузып калган. Ярның икенче ягында арыш басуы башлана. Шунда төлке балалаган икән. Безнең тавыкларның да башына шул җиткән. Үрдәкләр алыр­мын дигән идем, хәзер куркам әле, бөтен кош-кортны төлкегә ашатасы килми бит. Котыру чире белән авырый торган төлке генә булмасын инде, аннары эш харап, үзебезгә дә көн бетәчәк...