"Моңарчы син мине саклый идең, хәзер инде мин сине саклыйм..." (сәдака турында)

Кеше берәр мохтаҗга ярдәм итәм дип ихластан Аллаһ ризалыгы өчен сәдака бирсә, сәдака итеп тапшырылган акча аны бирүчегә әйтер ди:
- Мин кечкенә идем - син мине олыладың, мин аз идем – син мине күп иттең... Моңарчы син мине саклый идең, хәзер инде мин сине саклыйм...
Мин фани идем – син мине бакый иттең (фани – бетә торган, эзсез югала торган; бакый – мәңгелек: бу сәдака өчен савап бирелгән һәм ул иясе белән бергә ахирәткә күчә).
- Мин синең дошманың идем, хәзер инде мин синең сөекле дустың... (Аллаһ биргән малдан гошер, зәкят сәдакалары чыгарылмаса, ул мал кешене җәһәннәмгә “өстерәүче” дошман була; сәдакасы чыгарылса, әлеге мал аны бирүче кешенең җәннәткә керүенә сәбәп була).