“Әни, кичер мине...”

Мин үзем дә гаиләле, онытылыр өчен балаларым, ирем бар. Ләкин һәр кайгының йөрәктә үз урыны икән. Үз әнисе булмагач, ирең дә кайгыңны аңлап җиткерми, балалар да әбиләрен югалтуны икенчерәк планга куя. Ә минем йөрәк яна. Әнигә исән чагында тиешле хөрмәтне күрәсәтә алмадым шикелле. 

Сирәгрәк кайтылды шул. Ирем каршы иде, атна саен юлга акча гына коеп йөрибез, эшләреңне җыебрак тор да, бер кайтуда эшләп килерсең дия иде. Баштарак ике атнага бер кайттык, аннары тагын да сирәгәйде, айга бер кайтып, бер көн ялда ниләр генә эшлисең инде. Әнинең бөтен эшен күрше тирә кереп эшләде. Ә ул шул пенсиясеннән түләде инде аларга. Хәзер уйлыйм, бәлки иписез калган көннәре дә булгандыр, мунча да керәсе, аркаларын ышкып юдырасы, чабынасы да килгәндер, тик мин кайта алмадым... Кан басымы уйнаган көннәрдә нәрсәләр уйлады икән әнием? Их, бу тормышларның үкенечләре... Бернәрсәне дә үзгәртеп булмый бит ахырдан. 

Ашларын үткәргәндә авылдашлары әнигә бәйле хатирәләрне сөйлиләр. Нинди генә борчуларын да миңа сиздермәгән, әллә нинди мәшәкатьләрен көйләп яшәгән, шуларның ник берсе турында миңа шалтыратып әйтсен. Ире белән әйбәт торсын, гаиләдә тавыш чыкмасын дигәнме? Серләрен кешегә сөйли торган кеше түгел иде минем әни. Берәрсе белән генә бүлешсә дә, уй-ниятләрен белер идем дә хәзер. Йөрәге тулы серне үзе белән алып китте. Каберенә барып, кичер мине әни, дип елыйм. Ялгышларымны кабатламагыз, әниләрегез исән чакта ешрак кайтыгыз!

Ләйсән.
Саба.